woensdag, 03 juni 2009
Reeks van ellende Een van de punten voor de Europese verkiezingen is een gemeenschappelijk Europees Asielbeleid. Vergelijking van de programma’s van de Nederlandse politieke partijen laat zien dat de standpunten op dit onderwerp niet zo heel erg van elkaar afwijken. Alleen de toon verschilt. Er moet volgens de partijen meer worden afgestemd, asielshoppen moet worden tegengegaan en via ondersteuning van vluchtelingen in de regio moet worden voorkomen dat vluchtelingen door moeten reizen naar het Noorden. In feite komt het er op neer dat ieder land een eerlijke en efficiënte asielprocedure moet hebben en dat hierop moet worden toegezien. Maar in de praktijk is die eerlijke en efficiënte asielprocedure in veel landen, met name aan de buitenkant van Europa, ver te zoeken. Via de nieuwe lidstaten in Oost-Europa en de landen aan de Middellandse zee komt het grootste aantal vluchtelingen binnen. Door het Dublinsysteem, dat bepaalt dat het land waar een asielzoeker Europa binnenkomt verantwoordelijk is voor zijn asielaanvraag, blijven de asielzoekers daar ook steken of worden zij naar deze landen teruggestuurd. De landen aan de buitenkant van Europa fungeren als buffer. Die buffer bestaat uit een reeks van ellende: onfatsoenlijke grensbewaking, inhumane detentie, te kort schietende asielprocedures, economische uitbuiting van illegaal gemaakte mensen en onfatsoen bij delen van de bevolking. Deze grenslanden willen geen asielsysteem, want dan zouden zij opdraaien voor moeilijke vluchtelingenbescherming. De landen aan de binnenzijde van Europa vinden het wel prima zo. Zij weigeren Zuidelijke landen aan te spreken op hun falende asielbeleid; ook al onderschrijven al deze landen het Vluchtelingenverdrag. Het is gemakkelijk te zeggen dat Europa een deel van de de oplossing moet bieden. De meeste politieke partijen hebben dit in hun programma voor de EP-verkiezingen staan. Maar zolang de Noordelijke landen vasthouden aan het Dublinsysteem en weigeren Zuidelijke landen aan te spreken op hun falen, is dit beroep op Europa een smoesje. Het Noordelijk aanbod om Griekenland bij te staan met asielexperts is dan hypocriet. Een beter systeem van verdeling van vluchtelingen over de lidstaten en andere staten is nodig. De universaliteit van mensenrechten is makkelijk te belijden. Tot het ons raakt in onze orderportefeuille of onze gasvoorziening. Tot vluchtelingen bij ons op de stoep staan. Dan wordt het anders. ,,Ik was een vreemdeling’’, zegt Matteüs, ,,en gij hebt mij geherbergd.’’ Wie de afschuwelijke detentiekampen in Griekenland, Malta en andere Europese landen ziet, waarin vluchtelingen – ook vluchtelingen! verblijven, vraagt zich af of ‘herbergen’ in andere talen misschien iets ander betekent. In geval van een ernstige vluchtelingencrisis moet Europa vluchtelingen massaal steunen, door samen met alle landen in de regio en de doorreislanden te zorgen voor fatsoenlijke opvang van asielzoekers. Als de situatie in het land van herkomst daadwerkelijk verbetert, moet terugkeer gecoördineerd verlopen. Maar dan moet je wel een eerlijk verdeelsysteem hebben en het Dublinsysteem afschaffen. Welke politieke partij durft dit in zijn programma te zetten? Terug naar vorige pagina Deel dit artikel:
| Afdrukken |  E-mail