VluchtelingenWerk: verwaarloosde feiten

In de media werd de afgelopen week aandacht besteed aan de situatie op het Italiaanse eiland Lampedusa, waar zo’n 2000 immigranten worden vastgehouden. Zij leven in moeilijke omstandigheden in het opvangcentrum, waar slechts plek is voor 850 mensen. Opvallend is dat in de nieuwsberichten over dit onderwerp vooral aandacht wordt besteed aan het effect dat deze toestroom van Afrikanen op de bevolking van het eilandje Lampedusa heeft.

Nauwelijks wordt in de media ingegaan op het besluit van de Italiaanse regering om de mensen voortaan vast te zetten, in plaats van hen door te laten stromen naar het vaste land.

De gevangenschap van immigranten kan oplopen tot 18 maanden. Dit betekent anderhalf jaar detentie, onder slechte omstandigheden, voor mensen die niets anders gedaan hebben dan proberen toegang te krijgen tot Europa.

Uit cijfers van de UNHCR blijkt dat zo’n 75% van de immigranten asiel aanvraagt, waarvan ongeveer de helft ook daadwerkelijk asiel krijgt. Deze mensen lopen in eigen land gevaar voor hun leven en doen terecht een beroep op bescherming in Europa. Zij zijn landen als Somalië en Eritrea ontvlucht om vervolgens bij aankomst in Italië voor lange tijd opgesloten te worden.

Italië wil immigranten bewust buiten haar grenzen houden door met Libië, een land dat niet bepaald bekend staat voor het naleven van mensenrechten, afspraken te maken over het tegenhouden en terugsturen van deze mensen. Dat zich onder hen veel vluchtelingen bevinden, wordt op de koop toegenomen.

Triest dat dit soort maatregelen door de media al als heel gewoon worden ervaren. Wat ons betreft mag hier veel meer aandacht voor zijn.

Edwin Huizing,
directeur VluchtelingenWerk Nederland

Bovenstaand artikel is als opiniestuk verstuurd naar NRC Handelsblad.