Het Vluchtelingenverdrag: de basis van ons werk Het Vluchtelingenverdrag is kort na de Tweede Wereldoorlog opgesteld. Het was oorspronkelijk bedoeld voor mensen die waren gevlucht door gebeurtenissen tijdens en direct na die oorlog. In 1967 werd het verdrag ook van toepassing op mensen die na die tijd hun land zijn ontvlucht. Het Vluchtelingenverdrag - officieel het Verdrag betreffende de status van Vluchtelingen - is in 1951 opgesteld. In dat jaar heeft Nederland samen met ruim 100 landen het Vluchtelingenverdrag ondertekend. Inmiddels zijn er meer dan 150 landen bij aangesloten. Beperkte definitie van een vluchteling In het Vluchtelingenverdrag wordt een vrij beperkte definitie van gebruikt van wie vluchteling is. Verder wilden de staten destijds niet gaan. Personen die het geweld in een burgeroorlog ontvluchten, vallen daarom niet automatisch onder het Vluchtelingenverdrag. Bij zeer ernstig oorlogsgeweld of extreme algemene dictatuur wordt in Nederland vaak toch een asielvergunning verleend. De meeste Europese landen hebben soortgelijke vormen van 'aanvullende bescherming'. Wie beslist? Of iemand voldoet aan de voorwaarden van het Vluchtelingenverdrag, beslist de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). Deze valt onder het Ministerie van Justitie. De staatssecretaris van Justitie draagt politieke verantwoordelijkheid. Meer over de wijze waarop wordt beslist leest u onder Asielprocedure. Terug naar vorige pagina Deel dit artikel:
| Afdrukken |  E-mail