Wil je onze nieuwsbrief ontvangen?

Wij betrekken je graag bij ons werk. Wil je onze maandelijkse update met nieuws, persoonlijke verhalen en bijzondere acties niet missen? Hieronder schrijf je je in voor onze digitale nieuwsbrief. Nieuwsgierig? Bekijk een voorbeeld.

?VluchtelingenWerk Nederland gaat zorgvuldig om met je privacy

Persoonlijk verhaal

woensdag 16 december 2015

Aapjes kijken | Column taalcoach Edith Tulp

Edith Tulp vertelt in een serie columns over haar ervaringen als taalcoach. Wat houdt het werk precies in? Wat zijn de leuke kanten? En wat leer je er zelf van? In deze column: Edith gaat met haar taalmaat Firas naar het museum. 'Ben jij een echte vluchteling, hier gekomen met een bootje?'

Column van taalcoach Edith TulpRijke Syrische cultuur

Ik heb Firas meegenomen naar het Stedelijk Museum in Amsterdam, waar hij minutenlang een Picasso bewonderde, omdat hij nog nooit een échte in zijn leven had gezien. Hij vertelde mij over de rijke Syrische cultuur en het was jammer dat we daar niets over vonden in het museum. Uiteindelijk kwamen we in een zaal waar een performance aan de gang was en speciaal daarvoor ingehuurde mensen een gesprek met ons begonnen. ‘Je moet Nederlands praten, hoor,’ zei ik tegen een meisje dat meteen in het Engels begon zodra ze Firas zag. Ze kon het niet laten om te informeren waar mijn taalmaat vandaan kwam. ‘Syrië,’ zei Firas.

‘Ben jij een echte vluchteling?’

Het meisje knipperde met haar ogen en staarde Firas met grote ogen aan. ‘Uit Syrië? Echt waar?’ Het was alsof ze haar eerste Picasso zag. ‘Ik heb nog nooit een Syriër gezien,’ stotterde ze. ‘Ben jij een echte vluchteling, hier gekomen met een bootje?’ Firas vertelde dat hij gewoon met het vliegtuig was gekomen. Daar zat hij verder niet mee, want hij vond haar een mooi meisje en was dus best blij met haar aandacht. Ze staarde nu ook naar mij. ‘Ik help hem met het leren van Nederlands,’ zei ik bescheiden. Heel vreemd – en verontrustend vooral – voelde ik daarbij iets van trots door me heen gaan.

Vluchtelingenknuffelaar of racist

Vluchtelingen helpen is sinds de instroom daarvan blijkbaar een statusverhogende activiteit geworden. Tenminste, onder mensen die vóór zijn, want al net zo merkwaardig is de tweedeling die is ontstaan onder de bevolking. Je bent voor, je bent tegen, je ben een vluchtelingenknuffelaar of een racist. Over racisten, ongeacht of ze dat écht zijn of niet, is menig woord gezegd. Vluchtelingenknuffelaars zie je regelmatig op de televisie.

‘Ze zijn heel braaf’

Meestal worden ze uitgenodigd in een talkshow om te vertellen hoe dat nu is om een vluchteling te helpen.
‘Ze zijn heel aardig en beschaafd’
‘Ontzettend vriendelijke mensen’
‘We zouden het zo weer doen’
‘We vinden het een verrijkende ervaring’
‘Ze kunnen al heel goed opzitten en pootjes geven’
‘Ze zijn heel braaf’

Sluimerend gif

En iedereen applaudisseert. Met kromme tenen zie ik het voorbij komen, deze vriendelijke en o zo gevaarlijke vorm van racisme die als een sluimerend gif aan de oppervlakte komt.

Exotisch diersoort

Was ik nog maar gewoon taalcoach en Firas taalmaat, wiens belangrijkste doel nu is te integreren in ons land. Dat wordt hem bepaald niet makkelijker gemaakt, als mensen hem benaderen alsof hij een exotisch diersoort is. Kunst bekijk je in het museum, aapjes in de dierentuin, laat Firas met rust.

Ook vrijwilliger worden?

Zoek hier naar vrijwilligersvacatures bij jou in de buurt.

Deel dit met anderen