Wil je onze nieuwsbrief ontvangen?

Wij betrekken je graag bij ons werk. Wil je onze maandelijkse update met nieuws, persoonlijke verhalen en bijzondere acties niet missen? Hieronder schrijf je je in voor onze digitale nieuwsbrief. Nieuwsgierig? Bekijk een voorbeeld.

?VluchtelingenWerk Nederland gaat zorgvuldig om met je privacy

Persoonlijk verhaal

vrijdag 28 juli 2017

Column Armen Melkonian I Geloof in een goede afloop

Wil jij jouw verhaal vertellen op Facebook? Op die vraag heb ik meteen ja gezegd. Want ik hoop dat we er samen voor kunnen zorgen dat meer vluchtelingen zoals ik, die gevlucht zijn maar nog steeds gevaar lopen, ook een veilig thuis vinden in Europa. De komende weken vertel ik mijn vluchtverhaal in filmpjes en in columns. Hieronder mijn tweede column, over mijn vlucht naar Libanon.

Column 2: Geloof in een goede afloop

Mijn vader was doodziek, de medicijnen waren niet meer te krijgen in Aleppo. We moesten de lange reis maken naar Damascus, waar hij ook chemotherapie kon krijgen. Vroeger was dit een reisje van vier uur, nu deden we er – met gevaar voor eigen leven en over hobbelige wegen – zo’n vijftien uur over. Tot nu toe kon ik niet vluchten, ik wilde mijn zieke vader niet achterlaten in Aleppo. Maar nu kreeg hij een behandeling, er werd voor hem gezorgd. Vanuit Damascus ben je bovendien sneller in Libanon. Toen heb ik mijn kans gegrepen, ik zou vanuit Damascus vluchten. Ik had dat al in gedachten toen ik mijn koffers pakte voor de reis. Het viel gelukkig niet op dat ik twee grote koffers mee nam, mijn ouders waren gewend dat ik altijd fashionable voor de dag wilde komen, daar heb je veel kleren voor nodig. Maar in die koffers zat óók alles voor een vlucht naar Libanon. De rest van mijn spullen zou ik nooit meer terugzien.

In Damascus raasde de oorlog ook door. De ingang van het ziekenhuis werd gebombardeerd. Mijn moeder en ik moesten toen snel schuilen achter zandzakken. Mijn twijfels werden weggenomen, ik moest mijn kans grijpen om te overleven. Ik zou vluchten. Mijn moeder begreep het, maar het afscheid was verschrikkelijk. De hele weg naar Beiroet heb ik gehuild.

In Beiroet probeerde ik mijn leven op te pakken. Maar het leven was moeilijk voor Syrische vluchtelingen én nog steeds gevaarlijk. Als vluchteling ben je een tweederangs burger. In Libanon liep ik dubbel zoveel kans om bij checkpoints opgepakt te worden: ik was een Syrische vluchteling én homoseksueel. De militairen mogen zelfs in je telefoon kijken of ze ‘gay’-foto’s kunnen vinden. Daarvoor gooien ze je in de gevangenis.

Ik hoorde van vrienden dat je bij de Verenigde Naties (VN) in aanmerking kon komen voor hervestiging. Dat zou betekenen dat een ander land mij een thuis zou bieden, omdat ik in Beiroet nog steeds niet veilig was. En ik zou dan niet de gevaarlijke reis hoeven te maken naar Europa. Na een halfjaar ploeteren, de onvrijheid en de constante angst dat ik opgepakt zou worden, leek dit een lichtpuntje. Ik kreeg weer hoop, voorzichtig vertrouwen in de toekomst. Zou een land mij ‘willen’? Waar zou ik terechtkomen? Het viel soms niet mee om te blijven geloven in een goede afloop.

Video 'Geloof in een goede afloop'

 

Vluchten naar Libanon, geloof in goede afloop I Together for Refugees I VluchtelingenWerk Nederland

Meer lezen

 

Meer over Armen

Armen Melkonian

Armeens, geboren in Syrië

Gevlucht uit Aleppo naar Libanon

2 jaar in Libanon gewoond

Sinds 1,5 jaar in Nederland

In Syrië afgestudeerd aan de hotelschool en opleiding interior designing

Start in september in Nederland aan de hotelschool The Hague

Zingt in het Amsterdam Gay Men’s Chorus

Speelt in een muzikale locatievoorstelling Bleekneusjes over een Bio VaKantieoord

Vrijwilliger in het Tropenmuseum (gids) en bij VluchtelingenWerk (tolk)

Deel dit met anderen