Wil je onze nieuwsbrief ontvangen?

Wij betrekken je graag bij ons werk. Wil je onze maandelijkse update met nieuws, persoonlijke verhalen en bijzondere acties niet missen? Hieronder schrijf je je in voor onze digitale nieuwsbrief. Nieuwsgierig? Bekijk een voorbeeld.

?VluchtelingenWerk Nederland gaat zorgvuldig om met je privacy

Persoonlijk verhaal

  • Student Anne heeft al aardig wat ervaring met vluchtelingen. Haar interesse ontstond tijdens haar opleiding.
    Anne (24) :
    'Ondanks hun zware verleden, zetten ze door'
donderdag 8 december 2016

Eritrese mannen | Gastcolumn Marlies Pernot

Iedereen houdt van de Eritrese jonge mannen. Ze zijn mooi om te zien, fatsoenlijk en bescheiden en in en in aardig. Iedereen maakt zich ook zorgen over hen. Wat moeten ze in vredesnaam hier gaan doen. Ze passen eigenlijk op geen enkele manier in onze samenleving.

Dat wil zeggen: de rat race is hen vreemd. Willens en wetens zijn ze dom gehouden en ieder initiatief is hen afgeleerd op straffe van gevangenis of andere vreselijk zaken. Onze samenleving stelt hoge eisen. Je moet voor jezelf opkomen, je moet bereid zijn een ander een stukje opzij te duwen, zonder opleiding ben je nergens en met opleiding heb jij nog concurrentie genoeg.

Op de Noordpool

Vanmiddag zat ik weer tegenover een schat van een jongeman. Hij kwam ingepakt binnen alsof hij op de Noordpool moest zijn. Snipverkouden en grieperig. Hij maakt zich enorme zorgen over zijn vrouw in Eritrea. Hij kan gewoon niet bewijzen dat zij zijn vrouw is. Voor mij hoeft hij dat ook niet. Je ziet het gewoon. Hij is nog tot over zijn oren verliefd en hij is totaal gestresst bij het idee dat zij nu is overgeleverd aan autoriteiten. Die maken haar leven tot een living hell. Ik probeer hem te troosten. Ik heb de leeftijd van zijn grootmoeder of overgrootmoeder en dus kan ik hem ook een bemoedigend kneepje in zijn arm geven. Het maakt emotie bij hem los. Hij begint zachtjes te huilen.

'Ik geef geen hoop, integendeel'

Ik schrijf weer een brief naar de IND (Immigratie- en Naturalisatiedienst, red.) voor hem. Beschrijf daarbij ook zijn gemoedstoestand. Niet dat dat helpt, maar het maakt hem rustig. Tegelijkertijd doe ik aan het 'managen van verwachtingen', ik geef geen hoop, integendeel. Wel troost.

Met bestek eten

Met een van de leidinggevenden van VluchtelingenWerk Nederland bespreek ik de opvang in Nederland. Willen deze jonge mannen met enige kans op succes hier aan de gang, dan zullen ze onze taal moeten leren, maar vooral hoe het hier werkt. Hoe functioneert deze westerse maatschappij met allemaal mensen die direct zeggen wat ze willen en bedoelen ? Waar oogcontact normaal is. Waar je met bestek eet en niet met je handen. Niet dat tegen dat laatste iets is in te brengen, maar het is niet wat wij doen.

"Net als in een restaurant"

Vorige week heeft mijn zus voor en met R. gekookt. Hij vond het heerlijk, maar het zweet brak hem uit bij het zien van het bestek. Ik heb hem geleerd hoe je pasta penne met mes en vork eet. Het viel niet mee, maar het ging. Een paar dagen later vroeg ik hem hoe hij het vond. "Jouw zus kookt heel lekker, net als in een restaurant". Daar zijn we het gloeiend over eens.

Deel dit met anderen