Wil je onze nieuwsbrief ontvangen?

Wij betrekken je graag bij ons werk. Wil je onze maandelijkse update met nieuws, persoonlijke verhalen en bijzondere acties niet missen? Hieronder schrijf je je in voor onze digitale nieuwsbrief. Nieuwsgierig? Bekijk onze laatste nieuwsbrief.

Wil je de nieuwsbrief niet meer ontvangen, dan kun je je afmelden.

?VluchtelingenWerk Nederland gaat zorgvuldig om met je privacy

Persoonlijk verhaal

maandag 11 december 2017

Giti spreekt wel/geen Nederlands | Column wijkvrijwilliger Trudeke Sillevis Smitt

Trudeke Sillevis Smitt vertelt in een serie columns over haar ervaringen als wijkvrijwilliger bij VluchtelingenWerk Amsterdam. Wat houdt het werk precies in? Wat zijn de leuke kanten? En wat leert ze er zelf van? Dit keer gaat Trudeke met de Iraanse Giti shoppen.

Giti’s man vraagt zich af hoe zij hele ochtenden met mij kan praten, want Giti spreekt geen Nederlands. Vertelde Giti me, in het Nederlands. Hoe kan het nou dat haar man dat denkt?

Giti en ik kennen elkaar nu een maand of drie. Ze heeft me veel verteld over Iran en waarom de ‘régeríng’ daar zo slecht is. Giti kent mijn zorgen over mijn kinderen, en ik ken die van haar. We praten graag over koken en eten – en dat alles in het Nederlands, met Google Translate als vaste intermediair. Giti gaat dus hartstikke goed! Die A1-taaltoets die ze binnenkort moet doen, gaat ze makkelijk halen.

Maar dan gaan we een keer shoppen. Giti ziet een trui die ze leuk vindt. Ze kan hem alleen niet passen – de hals zit dicht met zo’n anti-jatding. Giti loopt naar de kassa. De kassajuffrouw kijkt met een blik van: ‘daar heb je er weer zo een’. Of is dat alleen maar mijn angst?

Giti stamelt wat, lacht verontschuldigend. Ze heeft niks begrijpelijks gezegd, maar de kassadame haalt zonder omhaal het anti-jatding eraf, terwijl ze intussen een andere klant op haar plek in de rij wijst. Bij de Zeeman in Osdorp hebben ze geen tijd voor subtiliteiten.

Dan komen we bij de schoenmaker, waar Giti iets wil kopen. Ik knik haar bemoedigend toe. Ze stottert en struikelt, er is geen touw aan vast te knopen. De man en de vrouw achter de toonbank kijken naar mij. Giti kijkt naar mij. Ik capituleer. ‘Heeft u zo’n spuitbus om leer waterdicht te maken?’

Ik heb maar eens opgezocht wat je moet kunnen voor die A1-toets. Er staat iets over basiszinnen, jezelf kunnen voorstellen, vertrouwde uitdrukkingen. En dan: ‘Kan op een simpele wijze reageren, aangenomen dat de andere persoon langzaam en duidelijk praat en bereid is om te helpen.’ Zo zit dat dus. Of je met een nieuwe taal uit de voeten kunt, hangt maar net af van de situatie waar je in verkeert.

Die trui heeft Giti trouwens niet gekocht. Er bleek een capuchon aan te zitten met oortjes, Giti leek wel een jong ijsbeertje. En dat vonden we allebei voor een 64-jarige een beetje gek.

Ook vrijwilliger worden?

Deel dit met anderen