Wil je onze nieuwsbrief ontvangen?

Wij betrekken je graag bij ons werk. Wil je onze maandelijkse update met nieuws, persoonlijke verhalen en bijzondere acties niet missen? Hieronder schrijf je je in voor onze digitale nieuwsbrief. Nieuwsgierig? Bekijk een voorbeeld.

?VluchtelingenWerk Nederland gaat zorgvuldig om met je privacy

Persoonlijk verhaal

  • Als reisgroep voelden we ons ietwat schuldig tegenover al die vluchtelingen.
    Stef :
    'In één klap zaten we middenin het nieuws'
maandag 13 februari 2017

Iedereen praat Engels | Column taalcoach Edith Tulp

Edith Tulp vertelt in een serie columns over haar ervaringen als taalcoach. Wat houdt het werk precies in? Wat zijn de leuke kanten? En wat leer je er zelf van? Deze keer: Edith ontdekt dat in Amsterdam iedereen Engels praat tegen haar taalmaatje Keyya.

Een Engelse vriend van mij verbaasde zich erover: iedereen in Amsterdam praat Engels en nog goed ook, vond hij. Het was leuk te zien hoe hij zich als een vis in het water voelde, met Jan en alleman aan de praat raakte en eigenlijk alleen het fietsen moeilijk vond.

Toeristen, expats en... Keyya uit Baluchistan

Voor Keyya uit Baluchistan is dat anders. Ik vraag me af hoe hij zich onze taal ooit eigen moet maken, want het is waar: Engels lijkt de voertaal in onze hoofdstad. Je hoort het vanwege al die toeristen en expats overal op straat en je ziet steeds meer restaurantjes en koffietenten met namen, advertentieborden en menu’s in het Engels. Omdat we van oudsher weten dat je met Nederlands niet ver komt in deze globaliserende wereld, wordt Engels er inmiddels al op de kleuterschool met de paplepel ingegoten. We praten steeds meer Engels. Wel zo makkelijk.

Blieftuals

Staan we bij de notenkraam op de Albert Cuyp-markt waar Keyya amandelen wil kopen. Hij zoekt naar het Nederlandse woord, maar de marktkoopman heeft het al begrepen. ‘Almonds’, constateert hij. ‘How much?’ ‘Je moet Nederlands tegen hem praten,’ zeg ik nog, maar de handelaar begint daar om te lachen. Zelfs hij neemt het niet serieus meer. De enigen die nog verplicht Nederlands moeten praten zijn degenen die moeten integreren van de overheid. Mijn Engelse gast hoeft dat allemaal niet, maar vindt het wel leuk om wat Nederlandse woorden op te doen en heeft de lachers op de markt op zijn hand als hij ‘alstublieft’ verhaspelt tot ‘blieftuals’ en ‘doei’ zegt in plaats van ‘hallo’. Voor hem staat er niks op het spel.

‘Ze denken dat ik een toerist ben’

‘Ze denken dat ik een toerist ben,’ zegt Keyya op de markt. Hij probeert het wel, zegt hij, maar zodra ze hem zien of zijn mond opendoet, of dat nou op de markt is of in supermarkt, gaat alles in het Engels, ook als ze hem niet aanzien voor toerist. Het is gemakzucht, waarom moeilijk doen in het Nederlands als het makkelijk in het Engels gaat. ‘En vraag je dan wel eens of ze Nederlands tegen je willen praten?’ vraag ik. Keyya haalt zijn schouders op, wat ik als een nee interpreteer. En ik begrijp dat wel. In de drukte van de stad waarin iedereen loopt te hollen en met zichzelf bezig is, ga je niet om die extra inspanning van iemand vragen. Toch?

Nederlands schiet soms tekort

Mezelf betrap ik er ook op: nadat we een tijdje moeizaam in het Nederlands hebben geconverseerd, schakel ik over op het Engels. Dat is misschien lui van me, maar ik wil echt weten hoe het met Keyya gaat en het Nederlands schiet daarbij te kort.

  • Meer columns van Edith lezen? Hieronder staan ze op een rij.

Ook vrijwilliger worden?

Deel dit met anderen