maandag 30 april 2018

Appen met Giti | Column Trudeke Sillevis Smitt

Trudeke Sillevis Smitt

Trudeke Sillevis Smitt vertelt in een serie columns over haar ervaringen als wijkvrijwilliger bij VluchtelingenWerk Amsterdam. Wat houdt het werk precies in? Wat zijn de leuke kanten? En wat leert ze er zelf van?

Met niemand heb ik zulk gevarieerd app-verkeer als met Giti. Soms stuurt ze me een clip van Céline Dion. Soms een stichtelijk lied, met beelden van veel spijkers, prikkeldraad en Jezus aan het kruis.

Toen Giti en haar man 45 jaar getrouwd waren, kreeg ik een bij die gelegenheid gemaakt familieportret: een kleine kluwen van drie generaties. Niet iedereen kijkt in de camera, de allerkleinsten hangen een beetje scheef in de armen van hun grootouders. Iedereen raakt elkaar aan. Het lachje met opgekrulde mondhoek van de twaalfjarige kleindochter is onweerstaanbaar ondeugend. Door die foto snap ik nog beter dat Giti haar woonkamer te klein vindt. Met deze dertien mensen wil je op zondag eindeloos aan een lange tafel zitten eten, waarbij de kinderen na het hoofdgerecht van hun stoel mogen glijden om een eindje verderop verstoppertje te gaan doen, en…

Maar ik dwaal af.

Niet alleen in beeld en geluid, ook qua tekst zijn de appjes van Giti enorm divers. Als ik haar heb gevraagd of het goed is dat ik een uurtje later kom, schrijft ze: ‘Hallo. Ja is goed liefe trudeke’, gevolgd door een kussende emoticon en drie keer in dank tegen elkaar aan gedrukte handjes.

Maar soms krijg ik iets als dit: 'Hoi Trudeke! Ik heb morgen om 16.30 samen met mijn dochter een afspraak met mijn klantmanager.' Ik probeer bij zulke appjes altijd te raden wie ze geschreven heeft; volgens mij heeft Giti verschillende ghostwriters.

Eentje ervan is Google Translate, dat weet ik wel zeker:  'Hallo je zou je comfortabel kunnen voelen met je fiets?' Ik moest even nadenken voor ik kon antwoorden: 'Ja, de fiets doet het weer prima.'

De appjes van Giti zitten vol leven. Zo teruglezend moet ik vaststellen dat mijn aandeel in de conversatie daarbij vergeleken erg saai is. Mijn teksten zijn allemaal ongeveer in dezelfde stijl, en ik stuur haar nooit eens wat inspirerends. Dat moet veranderen! Vandaag stuur ik Giti om te beginnen een liedje. Maar wel een zonder kruizen.

Ook vrijwilliger worden?