zaterdag 30 juni 2018

Blije beginneling | Column wijkvrijwilliger Trudeke Sillevis Smitt

Trudeke Sillevis Smitt vertelt in een serie columns over haar ervaringen als wijkvrijwilliger bij VluchtelingenWerk Amsterdam. Wat houdt het werk precies in? Wat zijn de leuke kanten? En wat leert ze er zelf van?

Zo af en toe komt er een uitnodiging van VluchtelingenWerk voor een avond met andere wijkvrijwilligers. Moet ik eens doen, denk ik dan. Volgende keer of zo. Maar een paar weken geleden zette ik mij over mijn schroom en luiheid heen. In de zoele avondlucht fietste ik door het Westerpark naar het huis van een mij nog onbekende mede-vrijwilliger. Ik was even erg tevreden met mezelf: ik was een betrokken mens, op weg naar een zinnige avond met andere mensen die het beste met de wereld voor hadden.

Het was een intervisie-avond, een initiatief van de vrijwilligers zelf. We gingen ervaringen uitwisselen om van elkaar te leren. Iedereen vertelde met liefde en begrip – maar wat een moeilijke situaties kwamen ze tegen!

'Ik begon in de winter, de eerste keer dat ik kwam vroeg hij of hij mijn handschoenen mocht hebben. Laatst wilde hij mijn telefoon voor een week.'

'Ik nam speelgoed mee, want er was niets. De volgende keer dat ik kwam hadden ze het opgeborgen – het gaf zo’n rommel.'

'Ik weet eigenlijk niet of ik welkom ben. En of ze begrijpen wat ik kom doen.'

'De jongste is vier maar gaat niet naar school. Hij rent de hele dag rondjes door het huis. De moeder ligt zwanger in bed en de vader praat niet met het kind – hij is nareiziger, hij kent het jongetje niet.'

'Na de opname in het ziekenhuis vanwege die zelfmoordpoging kreeg mijn cliënt een delier.'

'Het kindje is anderhalf maar kan nog niet zitten. Als mensen vragen hoe oud ze is, zegt de moeder: zes maanden.'

Toen ik aan de beurt was had ik niet veel meer te zeggen dan: 'Mijn Giti is een Iraanse prinses. Laatst is ze met de tram naar mij toe gekomen, dat durfde ze eerst nog niet.'

De anderen hadden een achtergrond in de welzijnssector, in de psychiatrie of in het onderwijs. Ze wisten de weg naar de consulenten. Ze losten problemen op maar beseften ook dat er grenzen waren aan hun mogelijkheden.

In het schemerdonker fietste ik naar huis. Van mijn zelfingenomenheid op de heenweg was geen spatje over. Wat was ik een beginneling! Maar ook: wat was ik blij met Giti. En met de coördinator, die weet wie ze koppelt aan wie.

Ook vrijwilliger worden?

De avond die Trudeke bijwoonde was een bijeenkomst van wijkvrijwilligers van de Stichting West-Midden Nederland, afdeling Amsterdam. Wil jij ook vrijwilliger worden. Zoek vrijwilligersvacatures bij jou in de buurt >>

Deel dit met anderen