maandag 22 juli 2019

Een ongewisse toekomst | Column Hasan Kaddour

In Syrië was Hasan Kaddour journalist. Nu woont hij in het Overrijsselse Olst, waar hij niet is gestopt met schrijven. In deze column schrijft Hasan over het onzekere gevoel dat steeds meer aan hem knaagt, nu media en politici over de veiligheidssituatie in Syrië debatteren. 'Het gaat over mij, maar ik heb de indruk dat ik de enige speler ben die niet meepraat.'

Vernietigd en verscheurd

Wie ben ik eigenlijk? Zomaar een vluchteling? Een figuur in de cijferreeksen van de overheid? Een bron van overlast? Ik probeer mijzelf een identiteit te geven. Dat is meer dan alleen een identiteitspapiertje: het is een verzameling van emoties en gevoelens die mijn persoonlijkheid maken. Mijn familie in Syrië vindt mij een Nederlander, al heb ik nog geen Nederlands staatsburgerschap. Zelf weet ik het niet precies. Ben ik iemand die Nederlander wil worden? Of ben ik nog steeds een Syrisch burger? Een burger van het land dat mijn grootste liefde was, maar dat vernietigd en verscheurd is. Veranderd in een monster. Het vreet aan mij dat ik niet weet wat mijn identiteit is. Dat psychologische schisma is dodelijker dan de bommen die over me heen vielen toen ik nog in Syrië was. Want het niet weten wie ik ben, heeft te maken met het lot van mijn toekomst.

Afhankelijk van politici

Over dat lot wordt gesproken in het parlement en ik volg het nieuws over 'mij' op de televisie. Daar praten mensen over hoe veilig Syrië is en of ik weer terug kan. Het gaat over mij, maar ik heb de indruk dat ik de enige speler ben die niet meepraat. Ik dacht altijd dat ik mijn eigen lot in handen had. Dat ik zelf kon bepalen wanneer mijn leven in gevaar is en wanneer niet. Dus besloot ik alles op te geven, veel te verliezen en een levensgevaarlijke reis te maken om uiteindelijk me zelf te winnen. Maar nu ben ik voor mijn toekomst afhankelijk van politici die een kopje koffie drinken als ze praten over Syrië, met rapporten en verslagen waarop ze hun mening baseren.

Een onbekend lot

Assad wil de wereld doen geloven dat zijn oorlog over is. Dat ik terug kan komen. Zodat hij me in vrede kan arresteren. Me doden? Wie haalt zijn voordeel uit mijn lot? Wie wint er het meest mee? Voor mij is op dit moment het belangrijkste dat ik nog leef. Wat op zich een gekke identiteit is. Maar ik moet nog even wachten op wat al die mensen, politici en landen erover zeggen. Wanneer al deze mensen beslissen wat mijn lot is, dan weet ik wie ik ben.

  • Deze column kwam tot stand met hulp van journalist Harrie Kiekebosch en verscheen eerder in Salland Centraal.