donderdag 8 augustus 2019

Eerste keer | Column Irene Wing Easton

Irene Wing Easton is schrijfster én taalcoach bij VluchtelingenWerk Nederland. In haar columns schrijft Irene over de bijzondere belevenissen met haar Syrische taalmaatjes Alzina en Yara.

Heel spannend

Ik vind het heel spannend. Dat heb ik altijd als ik iets voor het eerst in mijn leven doe. Maar ja, wij leuren bij vluchtelingen ook met onze feesten als Sinterklaas, carnaval en ga zo maar door, dus het wordt de hoogste tijd dat ik een Suikerfeest ga bezoeken. Gelukkig is er in mijn woonplaats Wijchen de organisatie Hand in Hand, die in het wijkcentrum zetelt en is bedoeld voor álle Wijchenaren. Op internet las ik een bericht over hun Suikerfeest, wederom bedoeld voor álle Wijchenaren! Maar toch…

Gestokte voeten

Mijn vriendin Simone trekt me over de streep. 'Kom op, we gaan gewoon.' Schoorvoetend betreden we het wijkcentrum. In de verte zien we al tafels met schalen vol lekkernijen staan. Onze voeten stokken. 'Zou het de bedoeling zijn dat je iets te eten meeneemt?' We kijken elkaar aan en draaien ons op onze hakken om, op naar de supermarkt die ernaast zit. Maar die tocht wordt onderbroken door een vrolijke vrouw die ons wenkt. 'Kom binnen, kom naar het Suikerfeest!'

Hardop oefenen

Simone en ik benoemen ons probleem maar de vrouw verzekert ons dat je helemaal niets mee hoeft te nemen. 'Kom, kóm, ga naar binnen.' We willen wel maar er schort nog iets aan onze voorbereiding. 'Mevrouw, we hebben nog een vraag. Wat zéggen we als we binnenkomen tegen de andere mensen? Gefeliciteerd, of vrolijk Suikerfeest, prettige suikerfeestdag, of eh…?' 'Mag allemaal!' 'Maar wat zeggen júllie?' Per slot van rekening is het ons streven te integreren. 'Wij zeggen 'Eid Mubarak!' Simone en ik oefenen hardop, worden aangemoedigd en nemen de drempel. Al rondknikkend en 'Eid Mubarakkend' lopen we door de zaal en gaan aan een tafeltje zitten waar twee dames, één met en één zonder hoofddoek, ons nieuwsgierig bekijken.

Een vreemde eend

Nu weten we hoe het is om je een vreemde eend in de bijt te voelen. Twee jongetjes van een jaar of acht helpen ons ongemerkt. De ene, met een dinosaurus in de hand, is Syrisch en de andere, met een voetbal op zijn shirt, komt van oorsprong uit Nederland. Ze kletsen en lachen, kloppen elkaar op de schouder en snoepen naar hartenlust. Simone en ik kijken elkaar aan. Simone buigt zich naar de vrouw die tegenover ons zit en net als wij van baklava geniet. 'Vond u het zwaar, de ramadan?' En zo begint ons gesprek.

Ook vrijwilliger worden?