maandag 1 juli 2019

Gedeelde vreugde | Column taalcoach Irene Wing Easton

Irene Wing Easton is schrijfster én taalcoach bij VluchtelingenWerk Nederland. In haar columns schrijft Irene over de bijzondere belevenissen met haar Syrische taalmaatjes Alzina en Yara.

Selfies maken

Ook al zit mijn taalcoachtraject met Alzina er allang op, we zien elkaar nog regelmatig. Onze grote gemeenschappelijke deler is het moederschap, onze kinderen zijn van dezelfde leeftijd. Alzina heeft zelf ook nog een moeder. De hoogbejaarde vrouw woont middenin het oorlogsgewoel in Syrië. Alzina wordt al vier jaar verteerd door heimwee maar ook zorgen om de oude vrouw. Als we samen koffie drinken zegt ze vaak:  'Even een selfie maken, voor mijn moeder.' Ik zie voor me hoe deze vrouw naar de foto zal kijken en dan denkt: 'Gelukkig, mijn dochter zit veilig in Nederland en ze kent er mensen.'

Eindexamen

Op de dag dat Alzina’s zoon de uitslag  van het eindexamen krijgt, app ik hem dat ik voor hem duim. Na een paar uur ontvang ik bericht: 'Ik ben geslaagd!' Ik ken meer kinderen die geslaagd zijn, maar dit vind ik extra knap. Want het gaat niet alleen om aardrijkskunde of economie. Hij moest alle vragen ook nog eens in het Nederlands begrijpen én beantwoorden! Ik heb een cadeautje in folie verpakt met gekleurd lint eromheen. In een opwelling hang ik aan de linten ballonnen in de kleuren van de Syrische vlag. Daarna fiets ik naar het huis waar Alzina met haar gezin woont. Wat zal Alzina trots zijn, en wat jammer dat haar moeder er niet bij kan zijn om dit te vieren. Onderweg passeer ik huizen met vlaggen waar een schooltas aan hangt.

Geen woorden nodig

Alzina staat al in de deuropening. Ik feliciteer haar, we omhelzen elkaar, kijken elkaar aan en dan moeten we allebei janken. Haar zoon staat er een beetje verbaasd naar te kijken. Snel trekken Alzina en ik een blij gezicht. 'Hoera, je bent geslaagd!' Behalve het gezin is er niemand in de kamer. 'Hebben jullie geen vlag uitgehangen? Dan weet iedereen dat je geslaagd bent.' 'Een vlag is duur, we hebben ook geen houder om hem in te doen dus die zouden we moeten kopen en een stok.' Ja, dat is natuurlijk zo. Ik kijk naar de ballonnen. 'Weet je wat? Hang die maar voor het raam!' Alzina pakt haar mobiel. 'Wacht, even een foto maken van jullie twee met de ballonnen. Voor mijn moeder!'