donderdag 25 oktober 2018

Verdwenen | Column wijkvrijwilliger Trudeke Sillevis Smitt

Trudeke Sillevis Smitt vertelt in een serie columns over haar ervaringen als wijkvrijwilliger bij VluchtelingenWerk Amsterdam. Wat houdt het werk precies in? Wat zijn de leuke kanten? En wat leert ze zelf van haar bezoeken aan de Iraanse Giti?

Het volgende bericht lees ik niet meer, neem ik mezelf steeds voor. Maar telkens als er weer nieuws is over de vermoorde journalist Jamal Khashoggi, ga ik toch weer voor de bijl. Waarom laat ik me op sleeptouw nemen door de Turkse autoriteiten, die van deze wandaad een soap weten te maken door telkens weer een gruwelijk detail prijs te geven? Waarom trek ik me deze moord zoveel meer aan dan al die andere moorden en verdwijningen, in landen als Saudi-Arabië, Turkije en… Iran?

Nou, er is nog een verdwijning die mij al enige tijd bezighoudt. En dat is die van Giti’s zwager. De broer van haar man werd decennia geleden opgepakt, en daar hield het verhaal op. Hij had wel eens in gezelschap op het Iraanse regime gemopperd, zo verklaart de familie zijn verdwijning. Niemand die hem heeft gekend, weet wat er met hem is gebeurd. En de mensen die zijn lot hebben bepaald zijn hem misschien al vergeten. Want in Iran zijn dat soort dingen heel gewoon. Hoe verwerk je een verdwijning? Wat denkt de vrouw van die verdwenen broer, als ze hoort over Khashoggi? Wat denken Giti en haar man?

Giti is christen, en dat heeft ze in haar land altijd keurig weten te verbergen. Ze had dus ‘geen problemen’, heeft ze wel eens gezegd. Ik vroeg haar toen wat er gebeurd zou zijn als de autoriteiten erachter waren gekomen. Ze liet, bij gebrek aan Nederlandse woorden, haar vinger horizontaal langs haar hals glijden. Ik was onder de indruk, maar dacht ook: zou het echt zo’n vaart lopen?

Sinds vorige week denk ik dat niet meer. Giti vertelde me dat een christelijke vriendin van haar in Teheran is opgepakt – lot onbekend.

Giti en haar man zijn er nog, en ze komen vrijdag samen bij ons eten. We zullen, voor zover de taal het toelaat, alles kunnen bespreken wat we willen. Niet eerder besefte ik wat een luxe dat is.

Ook vrijwilliger worden?

Deel dit met anderen