woensdag 14 februari 2018

Zeg het met een plaatje | Column taalcoach Irene Wing Easton

Irene Wing Easton is schrijfster én taalcoach bij VluchtelingenWerk Nederland. In haar columns schrijft Irene over de bijzondere ontmoetingen en belevenissen met haar Syrische taalmaatje Alzina.

Al jaren volg ik het nieuws over Syrië. Sinds ik bij Alzina over de vloer kom en weet dat haar gezin uit Aleppo afkomstig is, boren de berichten over die stad zich als een kurkentrekker door mijn hart.

Een leven voor- en na de oorlog

Op een middag ben ik bij haar thuis en nemen we het onderwerp 'trouwen' onder de loep. Als Alzina me vertelt hoe een trouwerij in Syrië er aan toe gaat, wil ze me als voorbeeld een foto van de bruiloft van haar neef laten zien. Ze pakt haar mobieltje, opent haar foto-document en begint te scrollen. Haar leven in Syrië flitst voorbij. Ik realiseer me dat dit mobieltje in haar hand álles is wat ze over heeft van haar verleden. Ik denk aan mijn foto-albums, ingelijste foto’s aan de wand en aan de vele foto’s in mijn computer. In het huis van Alzina is geen één computer te vinden, laat staan een foto-album.

Die ene foto

Dan heeft Alzina gevonden wat ze wil laten zien. Een stralend bruidspaar waarvan bij de bruid de handen versierd zijn met henna. 'Wat prachtig!', roep ik enthousiast.  Alzina kijkt blij, swiped de ene feestelijke foto na de andere tevoorschijn. Dan stokt haar vinger. De glimlach op haar gezicht maakt plaats voor een scheut van verdriet. Ik kijk van haar gezicht naar de foto. Er staat een groepje mensen op. Ze staan geposeerd, proberen opgewekt te kijken maar dat is niet helemaal gelukt. 'Mijn familie, laatste keer.' Alzina hoeft niks meer te zeggen, ik begrijp zo ook wel dat ze hen heeft moeten achterlaten.

Universele taal

De volgende dag regent het nieuwsberichten over de verergerde situatie in de belegerde stad Aleppo. Bijna elk uur is er nieuws. De evacuatie gaat door, gaat niet door, ambulances worden beschoten, bussen kunnen toch vertrekken, maar de zorgen blijven want wat gaat er nu gebeuren? Wat voel ik me machteloos. Als ik me al zo voel, hoe moet Alzina zich dan wel niet voelen? Ik kan niets anders doen dan haar een appje sturen. Dit keer even niet in het Nederlands maar in een universele taal. Een plaatje van een kaarsje en een hartje en de naam Aleppo.

Ook vrijwilliger worden?

Deel dit met anderen