De verhalen van Sarah en Ellen

'Verschillen maken een land juist mooi'

Sarah vluchtte zes jaar geleden met haar ouders, broer en zusjes uit Palestina. De situatie in Gaza was onhoudbaar. 'Mijn leven lang heb ik in oorlog geleefd. Het was al oorlog toen ik geboren werd. Gek eigenlijk dat ik eraan gewend was om bommen te horen. Al heb ik altijd geweten dat het niet normaal was.'

'Altijd op m’n hoede'

'Mijn familie en ik woonden in Gaza, in bezet gebied. In het conflict hield niemand rekening met de onschuldige bevolking. Soms was het officieel oorlog, dan kon je niet eens naar de supermarkt. Soms was het ook rusttijd, dan konden we de straat op en kon ik gelukkig ook naar school. Helemaal vrij van angst was ik nooit. Een jongen die ik kende liep over straat met zijn handen in zijn zakken. Misschien vertrouwden ze hem niet. Ik weet het niet, maar hij werd gewoon doodgeschoten. Het zorgde ervoor dat ik altijd op mijn hoede was, zelfs in "rusttijd".'

'Mijn buren waren dood'

'In 2008 was de oorlog heel heftig. Uit mijn slaapkamerraam zag ik mensen doodvallen. Door de vele bombardementen was de kans groot dat de ramen in ons huis zouden breken. Daarom sliepen wij met het hele gezin op de keukenvloer. Die ruimte had geen ramen en was onze enige veilige plek. Op een dag werd er aangeklopt. We kregen te horen dat het hele gebouw binnen één uur leeg moest zijn, zodat het gebouw kon worden overgenomen. Wie dan niet weg was, zou het niet overleven. Onze buren vluchtten op een ander moment. Toen wij onze straat uitliepen zag ik ze liggen: ze waren dood. Ik weet niet wat er gebeurd was. Mijn moeder zei dat we snel de andere kant op moesten kijken.'

Uitzichtloos

'Mijn ouders vonden dat het zo niet meer langer kon. Zij wilden mijn broer, zusjes en mij een toekomst bieden en de situatie in Gaza was uitzichtloos. Daarom zocht mijn vader een veilige plek om naartoe te vluchten. Ik was veertien jaar. Twee weken voordat we vertrokken, mocht ik nog een keer mijn vriendinnetjes uitnodigen. We wisten allemaal dat dit een afscheid was, al spraken we dat niet naar elkaar uit.'

Grote kans om te vluchten

'Mijn ouders hadden allebei een goede baan. Zij moesten altijd al voor hun werk naar het buitenland. Daarom hadden wij een grote kans om het land uit te komen. Wij vluchtten met het gezin, maar mijn vader kon niet mee. Ik vond het spannend, maar merkte vooral aan mijn moeder dat ze super-zenuwachtig was. Ze at niet meer en liep steeds weg om te bellen.'

Nergens bij horen

'Soms vind ik het best lastig: ik hoor eigenlijk nergens echt bij. In Nederland ben ik een vluchteling. Als ik tegen mensen zeg dat ik uit Utrecht kom, zeggen ze vaak: “Nee, waar kom je écht vandaan?” Is dat nou zo belangrijk, denk ik dan. Ik ben veel meer dan alleen maar een vluchteling. Als ik ooit terugga naar Palestina denk ik dat ik me heel Nederlands voel. Ik zal de cultuur en gebruiken daar niet meer goed begrijpen. Hier check ik in met het OV, in Gaza heb je niet eens bussen.'

Van caissière naar advocaat

'Eigenlijk was het plan om vorig jaar een tussenjaar te nemen en te gaan reizen. Helaas gooide corona roet in het eten. Daarom werk ik nu fulltime als caissière bij een supermarkt. Na de zomer begin ik aan mijn studie Rechtsgeleerdheid. Ik vind het super interessant om de regels van het recht te kennen en ik heb een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Mijn droom is om advocaat te worden en misschien zelfs wel rechter.'

Stemmen is bijzonder

'Ik mag dit jaar voor het eerst stemmen, net als mijn ouders. In Palestina waren er vaak geen verkiezingen. Mijn vader verdiept zich in alle partijprogramma’s en probeert ons tijdens het avondeten te overtuigen van "zijn" partij. Ik weet nog niet of ik op dezelfde partij ga stemmen. Ik wil graag een partij die vindt dat verschillen een land kleurrijker en mooier maken, net als ik doe. En dat mensen niet alleen aan zichzelf moeten denken. In Palestina leefde ik een leven dat niet bij mij hoorde. Ik had het niet gekozen, maar moest het leven. Daarom koos ik voor een ander land. En dat andere land – Nederland – wil ik heel graag beter maken. Voor mezelf én de ander.'

 

Eindelijk stemmen!

Ellen woont met een vriendin in Utrecht. Dit jaar mag ze voor het eerst stemmen en dat vindt ze heel leuk: 'Ik heb het gevoel dat ik nu eindelijk meedoe, dat ik ook belangrijk ben.'

Één lijn

'Dit jaar mag ik gelukkig eindelijk stemmen. Ik ga me goed inlezen. Dat doe ik door de stemwijzer in te vullen en op Instagram zijn er ook leuke accounts. ‘Partijprogrammasinposts’ bijvoorbeeld, zij delen quotes uit verschillende partijprogramma’s, superhandig. Met mijn moeder heb ik het al over de verkiezingen gehad. Ik wil me niet laten beïnvloeden door haar, maar merk toch dat we op dezelfde partij uitkomen. Net als met mijn vriendinnen. We zitten redelijk op één lijn.'

Kijken naar persoon

'Voor mij maakt het niets uit waar iemand vandaan komt. Ik kijk naar een persoon en niet naar iemands achtergrond. Ik ben opgegroeid in een multiculturele wijk. Als kind keek ik echt niet naar kleur of achtergrond en dat doe ik nu nog steeds niet. Het vluchtelingenthema neem ik zeker mee in mijn overweging en keuze in het stemhokje. Er zitten dan ook grote verschillen in de verschillende partijprogramma’s. Soms sturen mijn vrienden filmpjes door van extreme uitspraken over vluchtelingen. Wij verbazen ons erover wat sommige partijen durven te zeggen.'

Schokkend lange procedures

'Ik vind het egoïstisch om tegen de opvang van vluchtelingen in Nederland te zijn. Lekker makkelijk om alleen naar jezelf te kijken. Net als mensen die zeggen dat vluchtelingen onze banen inpikken. Dat vind ik zó simpel gedacht. Het is ook echt shocking hoe lang de asielprocedures van gevluchte mensen kunnen duren.'

Verdiepen

'Ik doe de opleiding tot laborant en werk een dag in de week in het ziekenhuis om uitslagen van Covid-testen te bepalen. Daarnaast roei ik bij een vereniging, al mogen we daar nu helemaal niets. Niet roeien én niet borrelen. Het is dan ook erg leuk om mee te doen aan deze campagne. Ik weet dat Sarah uit Palestina komt, maar daardoor is ze voor mij niet anders. De photoshoot met haar was een hele leuke ervaring, we werden zelfs helemaal opgemaakt. Door hieraan mee te doen weet ik waar ik informatie kan vinden hoe de partijen denken over vluchtelingen. Ik hoop dat veel jongeren inzien hoe belangrijk het is om te gaan stemmen. Voordat ik echt weet op wie ik ga stemmen, moet ik me alleen nog een beetje meer verdiepen.'

Sarah (Palestina) en de Nederlandse Ellen | Maak geen verschil met je stem | VluchtelingenWerk