Aziz (25) uit Eritrea

'Als vluchteling leg je jouw leven in andermans handen. Je belt iemand op, betaalt een hoop geld en hoopt maar dat deze onbekende persoon je een kans biedt op een veilige toekomst. Ik zat in propvolle vrachtauto’s, zat wekenlang uitgehongerd in een pakhuis en stak uiteindelijk in een stuurloze boot de Middellandse zee over. Vaak had ik geen idee waar ik naartoe ging, maar ik had geen andere keuze dan mee te gaan.'

Levenloos leven

'Ze noemen Eritrea ook wel het "Noord-Korea" van Afrika: het Eritrese regime is levensgevaarlijk. Je leeft, maar het voelt alsof je geen recht hebt op het leven. Net als iedereen in Eritrea wist ik dat ik na de middelbare school in militaire dienst zou moeten. Niemand weet echter hoe lang je in dienst blijft, vaak genoeg je hele leven. Als meisje kun je deze plicht ontlopen door jong te trouwen. Als je dat niet doet, of je weigert in dienst te gaan, pakken ze je op en ga je naar de gevangenis. Voor een paar maanden of jarenlang, dat weet je nooit.'

Nergens vrijheid

'Net zoals zoveel andere Eritrese jongeren, besloot ik te vluchten. Eerst naar Ethiopië, waar ik in een vluchtelingenkamp woonde en voor voedsel afhankelijk was van hulporganisaties. Van daaruit verder, naar Soedan, waar ik onderdrukt werd en in een niqab over straat moest. Ik was gevlucht, maar leefde nog altijd niet in vrijheid.'

Helse weken

'Met de hulp van mensensmokkelaars begon een vreselijke tocht in overvolle vrachtwagens, maar in Libië werd het pas echt hels. Met driehonderd mensen woonden we wekenlang in een soort pakhuis. Daar kregen we bijna niets te eten en drinken, was er geen douche en mochten we maar één keer per dag naar het toilet. Om me heen brak paniek uit. Ook ik dacht dat ik daar dood zou gaan, tot het bericht kwam dat we weer verder mochten reizen.'

Drie dromen

'Al die tijd hield ik mijn drie dromen voor ogen. Bovenal wilde ik ergens veilig kunnen leven. Daarnaast wilde ik voor mezelf kunnen zorgen, niet meer afhankelijk zijn van andere mensen. En mijn derde, nog niet vervulde wens is dokter worden. Inmiddels heb ik mijn mbo-opleiding in de zorg bijna afgerond en ben ik goed op weg. De volgende stap is verpleegkundige worden. Misschien lukt het niet om dokter te worden, ik heb nog een lange weg te gaan. Maar als ik straks verpleegkundige ben, vind ik dat óók goed.'

Moeilijke momenten

'De afgelopen jaren zijn niet altijd makkelijk geweest. Er waren momenten dat ik dacht dat ik het Nederlands nooit onder de knie zou krijgen. Maar op moeilijke momenten zet ik lekker een muziekje aan, doe mijn tweejarige zoontje in bad of ga voor een goed gesprek even langs bij mijn buurvrouw die mij altijd erg geholpen heeft. "Doorgaan", zeg ik dan tegen mezelf. "Niet twijfelen. Het gaat je echt lukken.'"

Luister het verhaal van Aziz

Een verhaal komt nog meer binnen als het gesproken wordt. Aziz heeft haar verhaal ook ingesproken. Een ander voordeel is, dat je ernaar kunt luisteren wanneer het jouw uitkomt.

Luister naar het verhaal van Aziz >>