Parwana vluchtte als kind uit Afghanistan. 'Snel pakte ik mijn lievelingsknuffel en ging mee'
Nadat haar vader een dreigbrief van de Taliban ontving, vluchtte Parwana samen met hem halsoverkop uit Afghanistan. De Taliban had haar ooms al vermoord, er was geen tijd te verliezen. Snel pakte ze nog een knuffel, tijd om afscheid te nemen van haar moeder was er niet meer. 'We gaan straks wel weer terug naar mama', dacht ik. Parwana was acht jaar oud en zou haar moeder jarenlang niet zien.
Onlangs spraken we Parwana weer, dit keer over de afgrijselijke gebeurtenissen in Afghanistan
Onbeschrijfelijke gevoelens
'Veel mensen vragen hoe het met me gaat, nu de Taliban de macht weer terug gegrepen heeft. Verdriet, woede, machteloosheid: het is onmogelijk om één emotie te noemen die beschrijft wat er door me heen gaat. Mijn hart bloedt voor mijn land. Al twintig jaar worden Afghanen gemangeld. Onschuldige mensen zonder enige invloed zijn het slachtoffer in een strijd om geld, macht en grondstoffen. En de wereld kijkt mee, maar wendt haar ogen af. Geopolitiek en geld blijken meer waard dan mensenlevens.'
Valse beloftes Taliban
'Ik kon wegkomen, ik kreeg een kans op een leven. Zij niet. Ook dat maakt me verdrietig, maar dat geldt voor de Afghaanse diaspora over de hele wereld. Allemaal kijken we sceptisch naar de verzoenende beloftes van de Taliban. Hun daden staan nog op ieders netvlies en bovendien strookt hun recentere gedrag ook niet met hun mooie beloftes. Ik hoop dat de wereldleiders de Taliban niet erkennen als legitiem bewind en de landen die dat we
