donderdag 21 november 2013

Boekentip: 50 ontmoetingen... 10 jaar later

In tien jaar tijd kan er veel veranderen. Er worden keuzes gemaakt, nieuwe wegen bewandeld, bruggen verbrand. De vijftig fotografen, schrijvers en bekende Nederlanders die in 2003 evenzoveel asielzoekers ontmoetten voor het boek '50 ontmoetingen' zochten hun gesprekspartners van weleer nogmaals op.

Nieuwe verhalen en reizende tentoonstelling

'50 ontmoetingen... 10 jaar later' is opnieuw een prachtig fotoboek vol heftige, ontroerende en inspirerende verhalen. VluchtelingenWerk was betrokken bij de totstandkoming. De bijbehorende fototenstoonstelling reist het komende jaar het hele land door en start vanaf 21 november 2013 op het Museumplein in Amsterdam. Hier vind je meer informatie over het project. Lees hieronder een voorpublicatie van de bekende schrijfster Connie Palmen over Anna uit Armenië.

Connie Palmen over 'haar' Anna

"Anna heeft nu een huis in Huizen. Het is een paar kilometer verwijderd van het asielzoekerscentrum, waar ze met haar dochter Moya acht jaar lang verbleef. Daar zocht ik haar in 2002 op, een bezoek waarbij ik aan verwaarloosde honden moest denken. Nu sta ik in een van die oer-Hollandse straten met rijtjeshuizen en nummer 52 onderscheidt zich in niets van dat van de buren.
De deur wordt geopend door een van de mensen van stichting Open Mind. Ik mag Anna nog niet zien, want ze willen de hereniging filmen, maar achter de gesloten deur hoor ik haar opgewonden kirren. Gelukkig spreekt ze mijn naam nog altijd uit zoals niemand anders die kan uitspreken. In de keuken zit haar vriendin Theresa achter een kleine formicatafel. Net als Anna een Armeense, met een zacht en tegelijkertijd krachtig gezicht waarin ik de droefheid herken die ik elf jaar geleden in dat van Anna zag. Nog voordat ik mijn jas heb uitgetrokken, wijst Theresa uitnodigend op een schaal met grote, witbepoederde roomsoezen. Ze zien er prachtig uit, krakend vers, als door de beste banketbakker van het Gooi gemaakt, maar ik weet zeker dat Theresa ze zelf heeft gebakken, dat kun je aan die ogen zien. Met een schuldgevoel dat groter is dan na een begane zonde, wimpel ik de uitnodiging af. ‘Sorry, nog even niet,’ zeg ik, ‘eerst maar eens koffie.’ Voedsel weigeren, is liefde weigeren.
Anna omhelst me, drukt me tegen zich aan, zegt dat ze zo blij is dat ze me eindelijk weer ziet, houdt me even op een armlengte afstand om me te bekijken, omhelst me opnieuw en wiegt me in haar armen. Ze ziet er prachtig uit, spijkerbroek, zachte trui, hakken, net naar de kapper geweest. Keek ik elf jaar geleden in een paar vermoeide en bange ogen, dit keer zie ik haar als de jonge vrouw die ze moet zijn geweest toen ze haar land ontvluchtte: hartelijk, open, levenslustig. Zo mag en kan ze weer zijn nu ze in haar eigen huis is. Voordat we in de tuin onder een afdak gaan zitten om koffie te drinken, zie ik ook op de salontafel een volle schaal met verse roomsoezen staan.
Een enkele keer nog maar klinkt die boterzachte Armeense oe door in de verhalen die Anna vertelt over hoe het haar en haar dochter het afgelopen decennium verging. De legalisering, de toewijzing van een huis, het vertrek uit het asielzoekerscentrum , het vrijwilligerswerk, de vriendschappen met andere vluchtelingen, zoals Theresa, en de onderlinge zorg voor elkaar. Moya die in een schaakwedstrijd onheus werd behandeld, abrupt stopte met schaken en nu in een nachtclub danst. De contactadvertentie die ze jaren geleden plaatste, waarop ze vijftienhonderd reacties kreeg, en het toch niets werd met die ene wiens brief wel deugde. Ze vertelt het allemaal levendig, met af en toe een zweem van verdriet. ‘Nou ja, veel gebeurtenissen gebeurd,’ eindigt ze haar verhaal en dan vraagt ze of ik soep wil, of een sandwich, of iets anders. Ik wil zo’n gigantische roomsoes van Theresa, maar eigenlijk het liefst een halve. Anna serveert een hele, met twee verse aardbeien ernaast. Dan vraagt ze waarom ik mager geworden ben. ‘Veel gebeurtenissen gebeurd,’ zeg ik."

Deel dit met anderen