woensdag 11 juli 2012

Mogen in Nederland veel asielzoekers blijven?

In Nederland worden in vergelijking met andere Europese landen relatief veel asielaanvragen ingewilligd. Dat blijkt uit cijfers van Eurostat, de database van de Europese Unie. Nederland willigde vorig jaar 45 procent van de 18.550 behandelde asielaanvragen in. Hoe moeten we die 45 procent zien? Is dat veel of weinig?

Het land met laagste inwilligingspercentage is Cyprus met 2,3 procent. De vraag zou eigenlijk moeten zijn waarom dit land zo’n ontzettend laag inwilligingspercentage heeft. Veel landen hanteren eigen criteria wie asielzoeker is en wie niet. De vergelijking van Eurostat is dus voor een deel een vergelijking tussen appels en peren.

Gezinshereniging wordt meegeteld

Het Nederlandse inwilligingspercentage is hoger, omdat Nederland gezinsleden van een gezinshereniging meetelt. Anders dan in veel andere landen moeten nareizende gezinsleden eerst de asielprocedure in Nederland doorlopen voordat ze worden herenigd, terwijl van tevoren al vaststaat dat ze mogen blijven. Elke vluchteling laat gemiddeld 0,3 gezinsleden overkomen bij gezinshereniging, dus dat geeft het Nederlandse inwilligingspercentage een flinke duw omhoog.

Kwetsbare groepen

Een andere reden voor het hogere percentage is dat Nederland relatief veel bijzonder beleid heeft voor kwetsbare groepen. Denk aan homoseksuele asielzoekers uit Iran of christenen uit Irak. Verder komen de meeste asielzoekers in Nederland uit landen waar echt iets aan de hand is, bijvoorbeeld Somalië, Irak en Afghanistan.

Wat is er niet goed?

Ondanks dat relatief hoge cijfer ziet VluchtelingenWerk in de praktijk evengoed dat er mensen zijn die in onze ogen weldegelijk bescherming nodig hebben, maar dit simpelweg niet voldoende kunnen bewijzen en daarom worden afgewezen. Dus wanneer het asielbeleid steeds maar restrictiever wordt gemaakt, loopt Nederland het gevaar mensen terug te sturen die wel degelijk bescherming nodig hebben.

Gezamenlijk Europees asielsysteem

Ook VluchtelingenWerk pleit voor een gezamenlijk asielsysteem in Europa. Dan krijgen vluchtelingen overal gelijke kansen op asiel en maakt het dus niet meer uit waar je bescherming zoekt. Er wordt in Europa al heel lang onderhandeld over gezamenlijke opvangrichtlijnen en procedures. Als eerste zou wat VluchtelingenWerk betreft de Dublin-verordening moeten verdwijnen. Daarin staat dat een asielzoeker zijn procedure moet doorlopen in het eerste EU-land waar hij of zijn binnenkomt. Deze verordening zorgt voor een onevenredig aantal asielzoekers bij EU-grenslanden als Italië en Griekenland, wat deze landen de prikkel kan geven een zooitje te maken van hun asielsystemen.