Nieuws, 9 september 2014

Column schrijver Christine Otten: 'In de huid van een vluchteling'

Christine Otten is schrijver. Onlangs verscheen 'Rafaël', gebaseerd op het verhaal van Nizar Khemiri en zijn Nederlandse vrouw Winny Methorst. Ze schreef een column over de ontmoeting met dit echtpaar.
placeholder

Moeilijk identificeren

Ik wist het heus allemaal; ik lees ook kranten. Dit jaar alleen al kwamen er  66.500 bootvluchtelingen naar Italië. En dan al die vluchtelingen die de overtocht niet halen; dat de Middellandse Zee een massagraf is. Ik wist het. En toch… Wat moest ik ermee? Blijkbaar kon ik me moeilijk identificeren met vluchtelingen die huis en haard achter zich hadden gelaten en met gevaar voor eigen leven op een gammele boot stapten. Zieligheid ontmenselijkt. Net als statistieken, die duizelingwekkende getallen die verwijzen naar vluchtelingen. Misschien keek ik daarom onbewust de andere kant op.

Vijftig opvarenden

Tot ik één zo’n vluchteling persoonlijk leerde kennen: de Tunesische Nizar Khemiri. Met zijn zwangere vrouw Winny woonde hij in Sousse toen de Jasmijnrevolutie uitbrak en het oorlog werd. Hij stuurde zijn vrouw naar Eindhoven om daar te bevallen. ‘Ik kom achter je aan', zei hij. Per boot, want ook al was hij getrouwd met een Nederlandse, hij kwam Europa niet legaal binnen. Dus waagde hij zijn leven. Er zat een gat in de boot. Als Nizar niet zo slim was geweest zijn T-shirt in het gat te proppen, was hij samen met vijftig andere opvarenden verzopen.

Niet meer de andere kant op kijken


Ik kostte me weinig moeite in de huid van Nizar te kruipen. En ik kon me ook goed voorstellen dat ik zijn vrouw was en naar Lampedusa reisde om mijn man te bevrijden uit een vluchtelingenkamp. Wetten en grenzen zou ik  overschrijden om bij mijn gezin te kunnen zijn. In één klap was het ‘vluchtelingenprobleem’ persoonlijk geworden. Invoelbaar. Het lukte me niet meer de andere kant op te kijken.
En nu? Ik ben schrijver, geen activist. Maar geconfronteerd met politici en beleidsmakers die vluchtelingen vooral zien als een ordeprobleem, zal ik niet nalaten het verhaal van Nizar en Winny te vertellen, zo persoonlijk en intiem als mogelijk is.