Eindelijk kreeg ik een verblijfsvergunning

Hoe zou zijn leven gelopen zijn zonder al die jaren vol verhuizingen en onzekerheid?  Dat vraag ik me onwillekeurig af als ik met Hachem praat. Deze sympathieke 19-jarige ontmoet ik op AZC Harderwijk.

“Ik was 11 toen ik in Nederland kwam met mijn moeder en zus.  Al 8 jaar wonen wij op AZC’s. Het langst woonde ik op AZC Schalkhaar. Daar voelde ik mij het meest thuis, ik heb daar nog steeds vrienden en mijn vriendin. Daar ontdekte ik ook voetbal. Een vriend nam mij mee naar de voetbalclub en ik mocht meetrainen met de C6. Al vrij snel stroomde ik door naar de C1 en toen scoutte PEC Zwolle mij.”

Terwijl Hachem bij PEC speelt, wordt het gezin afgewezen voor hun asielprocedure. Ook worden ze, tot zijn verdriet, overgeplaatst naar Gilze Rijen. De club regelt een gastgezin voor Hachem zodat hij toch bij PEC kon blijven voetballen.

“De gastouders zorgden goed voor mij, maar ik miste mijn familie wel. Mijn hoofd zat vaak vol met mijn problemen. Dat zagen de trainers ook op het veld terug. Na drie jaar PEC ben ik afgevallen, dat was een beetje moeilijk voor mij. Ondertussen waren we weer verhuisd naar een ander AZC. ”

De familie heeft geen recht op verblijf en wordt nog meerdere malen verplaatst. Tot in 2019 de eenmalige verruiming van het Kinderpardon komt.

“VluchtelingenWerk diende een aanvraag voor ons gezin in voor het Kinderpardon. Op een dag opende mijn zus een mail waarin stond ‘Eindelijk status’. Ze begon te schreeuwen en ik wist eerst niet wat er aan de hand was. Toen ik het hoorde was het heel onwerkelijk, ik kon het echt niet geloven. Het leek alsof het een droom was. Ik heb iedereen die ik ken gewhatsappt, iedereen was echt blij voor ons. De hele dag kwamen er mensen om ons te feliciteren en met ons te eten.”

Nu kan hij zich weer richten op de toekomst. Hij heeft net Sport en Beweging MBO2 afgerond en in september wil hij verder op MBO4-niveau. Want sporten zit nou eenmaal in zijn bloed.

dinsdag 3 maart 2020