Bert, sympathisant van VluchtelingenWerk.

Bert (46): 'Het deed me weer beseffen waarom ze hier zijn'

In zijn omgeving hoorde Bert schrikbarende meningen en denkbeelden over vluchtelingen. Toen er vanuit zijn kerk een oproep werd gedaan voor praktische hulpverlening in een opvang in Harderberg, zag hij zijn kans. 'Ik wilde zelf zien hoe het eraan toegaat in de noodopvang.'

Recht op een veilige plek

'Ik vind het belangrijk om mee te praten over de huidige vluchtelingensituatie. Dat doe ik onder andere via social media. Iedereen heeft principieel recht op een veilige plek in de wereld, vind ik. Als dat dan voor ons Nederlanders wat ongemak levert, komen we daar wel weer overheen. Maar toen ik samen met mijn vrouw een aantal weken geleden naar de opvang reed, waren we toch best gespannen. Nu gingen we zelf middenin de situatie staan en het meemaken.'

Structuur in de puinzooi

'Van de hulpverleners kregen we de taak om het uitdelen van kleding te begeleiden. Dat was hard nodig, want het kledinghok was een grote puinzooi. Er was weinig structuur en iedereen wilde natuurlijk de mooiste kledingstukken. Met de beveiliging sprak ik af dat er telkens vijf mensen vijf minuten het hok in mochten om kleding uit te zoeken. Op die manier hadden wij ook rustig de tijd om diegenen die hulp nodig hadden, bij te staan.'

Net als in de kroeg

'Ik had een wat geromantiseerd beeld van vluchtelingen. Dat het allemaal ontzettend zielige en meelijwekkende mensen zouden zijn. Dat is natuurlijk niet zo. De gezichtsuitdrukking en houding verschilden bij elke vluchteling. Daarop baseer je een eerste indruk, zoals je doet bij mensen die je in de kroeg tegenkomt. Ik heb leuk gekletst met een vrolijke student met wie de tijd veel te snel voorbij ging. Maar er was ook een beer van een vent van wie ik blij was dat hij na vijf minuten wegging.'

Als een vliegtuig

'Er hing een rustige sfeer in de opvang. Dat was heel prettig, zowel voor hen als voor ons. De vluchtelingen hadden een houding van: nu is het goed en zitten we warm en droog, morgen zien we wel weer. Terwijl sommigen al negen of tien polsbandjes om hadden! Normaal gesproken krijg je dat bij een concert of een festival en ben je daar trots op. Maar vluchtelingen krijgen er telkens eentje wanneer ze bij een nieuwe opvang of AZC komen. Ze zijn als een vliegtuig dat nergens kan landen en in de lucht rondjes moet blijven draaien totdat er een baan beschikbaar is. Op dezelfde manier cirkelen vluchtelingen door Nederland totdat er voor hen een plek is waar ze langer kunnen verblijven.'

Kippenvel

'Eén persoonlijk verhaal spookt nog weleens door mijn hoofd. Van een man uit Damascus, de hoofdstad van Syrië, een architect, met kinderen op de basisschool. Vanwege de oorlog hadden de leerlingen van die school geschreven: “Wij willen verandering”. Het leger en de politie hebben het gebouw toen omsingeld en de kinderen meegenomen. De ouders kregen te horen: “Deze kinderen kun je beter vergeten, ga maar nieuwe maken. En als dat niet lukt, helpen wij wel een handje.” Onvoorstelbaar! Dat verhaal maakte dat ik overal kippenvel kreeg. Het deed me weer goed beseffen waarom vluchtelingen hier zijn.'

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

  • Sanne Vogel ‘In plaats van je opwinden, kun je ook iets doen'
  • Arjen (63)'Die zomer waren onze gedachten bij de overkant'
  • Sanne (40)'Onuitwisbare ontmoeting met vluchtelingen'
  • Bart (50)‘Een gesprekje met een onbekende, kan ogen openen'

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!