Chris (92): 'Ik hoop dat haar brief andere mensen inspireert'

De vriendinnen Chris de Leeuw en H. schrijven elkaar al jaren brieven. H. woont in een verpleeghuis en nadat haar echtgenoot overleed, brak er een zware tijd aan. In een van haar brieven schreef H. onlangs over haar ontstane vriendschap met een vluchteling en hoe die haar leven weer kleur gaf. Chris: 'Ik werd heel blij toen ik dat las en deel graag haar inspirerende brief. Ik hoop dat meer mensen in eenzelfde situatie elkaar zullen vinden en zo een beetje gelukkiger kunnen worden.'

Lieve Chris,

Op een goede dag kreeg ik de vraag of ik Nederlandse les wilde geven aan een vluchteling. Deze man wil graag vrijwilliger worden in het verpleeghuis, maar zijn gebrekkige Nederlands vormt daarin nog een struikelblok. Nou, dat was natuurlijk precies wat voor mij! Hij kwam al snel kennismaken en niet lang daarna hadden we de eerste les 'aan huis'. Een uur lang oefenden we samen zeer geconcentreerd de taal, waarna een praktijkles onder het wandelen volgde. Nuja, hij wandelt en duwt mijn rolstoel en ik zit lekker en word geduwd. Ik was al twee jaar niet buiten geweest. Omdat hij iets voor mij wilde terugdoen, had hij me meegenomen. Voor een paar boodschappen en een kop koffie in het Turkse café verderop. Na anderhalf uur in de kou hadden we dat wel verdiend. Ik trakteerde natuurlijk, want mijn pijn in de portemonnee is net iets kleiner dan die van hem.

Lachend door weer en wind

De week daarop gingen we samen weer op pad - luchten, weerstand opbouwen. Dat had hij zelf ook nodig tegen die natte, koude Nederlandse wind. We lachen wat af tijdens onze wandelingen, want de spraakverwarring is vaak alom aanwezig. Het Nederlands is echt een hele moeilijke taal, Chris. Maar je weet, een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Ik heb het deze dagen zo druk als een klein baasje: met het voorbereiden van zijn huiswerk, het huiswerk nakijken, een lesthema bedenken. Ik voel me weer onder de levenden en doe dingen waar ik erg goed in ben. Toch blijft het Nederlands moeilijk, zegt hij.

De pijn vergeten

Pas geleden vroeg hij of hij mij 'moeder' mocht noemen, zijn Nederlandse moeder. Zijn moeder leeft nog, ver weg in het oosten, en hij vindt dat ik op haar lijk. Ik vond dat lang niet gek. "Dan ben jij mijn pleegzoon", zei ik. En zo is dat. Hij is één jaar jonger dan mijn eigen zoon, dus dat is dan niet zo heel gek, toch? Ik ben bepaald geen docent, maar één op één lesgeven, dat gaat me heel goed af. En doordat ik bezig ben met zijn Nederlandse lessen, vergeet ik af en toe mijn pijn. Iedereen vindt dat ik weer mijn oude vrolijke 'ik' ben en dat ik veel meer ontspannen ben. Dat was ook wel nodig, want de laatste tijd ervoer ik alleen maar stress.

Liefs, H.

  • Noot van de redactie: dit artikel werd met toestemming van H. (die liever anoniem blijft) gepubliceerd.

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

  • Philippe'Ik ben blij dat ik terugkeerders kan helpen'
  • Anikó Bakonyi'Een folder uitdelen is al verboden in Hongarije'
  • Vani (47) 'Open azc dag bracht zoveel bij mij teweeg'
  • Renée (17)‘Geen vraag was te gek, ik mocht ze alles vragen'

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!