Evert Bloemen van gezondheidsorganisatie Pharos: Toxische stress in het asielzoekerscentrum

Evert Bloemen is arts, adviseur en trainer bij Pharos, een landelijk expertisecentrum dat bijdraagt aan het terugdringen van grote gezondheidsverschillen in Nederland. Bloemen vertelt over de ondermijnende gevolgen voor de gezondheid van asielzoekers die lang in een asielzoekerscentrum verblijven. 'Op den duur verliezen mensen hun veerkracht en energie en dit kan leiden tot depressieve en post-traumatische klachten.'

Chronische stress

'Sinds de jaren ’90 weten we – uit wetenschappelijk onderzoek – dat een lang verblijf in het asielzoekerscentrum de gezondheid ondermijnt. Gevoelens van angst en onzekerheid zijn belangrijke oorzaken van chronische stress, die we ook wel 'toxische stress' noemen vanwege de schadelijke gevolgen voor de gezondheid. Het zijn juist deze emoties die bij veel mensen in een asielzoekerscentrum spelen.'

In niemandsland

'Die gevoelens moeten niet onderschat worden. Zolang de asielprocedure loopt en er geen garantie is op een gunstige uitkomst, verkeren deze mensen voor hun gevoel nog altijd in een potentieel dreigende en gevaarlijke situatie. De huidige wachtenden zijn bovendien niet eens gestart met hun asielprocedure. Zij staan letterlijk in de wachtstand en hebben weinig afleiding om zich heen. Als je van nature actief en autonoom bent, is het leven in een dergelijke limbo moeilijk te verdragen. En wanneer gezinsleden in een gevaarlijke situatie zijn achtergebleven, werkt die stress alleen maar verder ondermijnend. Op den duur verliezen mensen hun veerkracht en energie en dit kan leiden tot depressieve en post-traumatische klachten.'

Paard achter de wagen

'Er zou daarom meer ingezet moeten worden op de preventie van gezondheidsschade. Investeer in deze mensen, bied meer activiteiten aan in het azc en geef mensen de mogelijkheid om vrijwilligerswerk te doen. Zorg ervoor dat asielzoekers het wachten nuttig kunnen benutten. In haar inburgeringsbeleid stelt de overheid hoge eisen aan vluchtelingen, maar het verwachten van een maximale inspanning van inburgeraars is paradoxaal als mensen in het azc al hun vitaliteit en veerkracht hebben verloren. Het lange verblijf in een azc ondergraaft het huidige inburgeringsbeleid. We spannen het paard nu achter de wagen.'

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!

Wil je onze nieuwsbrief ontvangen?

Volg ons via: