Koos (62): 'Thuisgekomen was ik één en al enthousiasme'

Jaarlijks zorgt VluchtelingenWerk ervoor dat vluchtelingkinderen een week zorgeloos kunnen spelen en genieten. In deze kindervakantieweken kunnen zij zorgeloos genieten en het gevoel krijgen even op vakantie zijn door buiten het asielzoekerscentrum te ontspannen. Koos Wentink werkt als chauffeur bij een touringcarbedrijf en heeft afgelopen zomer voor de kindervakantieweken flink heen en weer gereden. “De klik was er meteen.”

'Van de zomer mocht ik als chauffeur kinderen en een aantal ouders naar een vakantieadres brengen. De klik was er meteen. Ik ben me er enorm van bewust dat ik in een rijk land woon. Als ik ergens op de wereld zou zijn geboren waar alleen maar oorlog, honger of ellende is en ik zou de kans hebben dit te ontvluchten, zou ik het ook doen.'

Op een enkel snoeppapiertje na

'Ik vond de asielzoekers leuke, lieve en vooral ook in een touringcar geweldige mensen! Ik hoefde de bus nauwelijks schoon te maken, op een enkel snoeppapiertje na, maar dat was het dan ook. Thuis gekomen was ik één en al enthousiasme. Ik heb vooral bewondering voor de vrijwilligers die vol overgave en liefde dit werk doen. Ik baal nog weleens van de intolerantie in Nederland, maar wat een toppers zijn dat!'

Het zijn ook 'gewoon' kinderen

'Helaas heb ik de volgende keren de bus wel flink moeten schoonmaken na een aantal ritten. Platgetrapte chips op de grond, kauwgom in de vloerbedekking en broodresten tussen de stoelen. Ik realiseerde me dat niet alleen de 15-jarige Nederlanders er een puinhoop van maken, maar dat vluchtelingkinderen ook 'gewoon' kinderen zijn. Die er ook van houden om zonder gordel in de bus te zitten, door de gangpaden te rennen en met voedsel te gooien. Ik stond weer met beide benen op de grond. Ik moet er overigens nog steeds niet aandenken dat deze top
Nederlandssprekende kinderen het land alsnog zouden moeten verlaten.'

'Uit Krommenie'

'Toen ik op de heenweg aan een van de kinderen vroeg waar ze vandaan kwam, antwoordde ze: 'Uit Krommenie'. Geweldig antwoord en alleen daarom verdient ze wat mij betreft al een Nederlands paspoort! Bij een van de uitstapplaatsen kreeg ik zelfs een envelop van een vrijwilligster als dank voor het veilig thuisbrengen. 'Kan je een biertje van kopen,' zei ze erbij. Ik antwoordde haar dat dat echt niet nodig was, maar stak het vervolgens wel in mijn zak. Had natuurlijk de wijsheid gehad moeten hebben om te zeggen: 'Geef het maar aan VluchtelingenWerk.'

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

  • Sanne Vogel ‘In plaats van je opwinden, kun je ook iets doen'
  • Arjen (63)'Die zomer waren onze gedachten bij de overkant'
  • Sanne (40)'Onuitwisbare ontmoeting met vluchtelingen'
  • Bart (50)‘Een gesprekje met een onbekende, kan ogen openen'

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!