Marieke (39) : 'Vertalen was niet nodig'

Een jaar geleden raakte Marieke Vermunt en de Eritrese Fitwi in gesprek op een buurtbarbecue. Er ontstond een bijzondere band tussen de twee buren. Fitwi voelt zich eenzaam in Nederland, zijn vrouw bleef noodgedwongen achter in Eritrea. Fitwi’s zorgen en gevoelens inspireerde Marieke tot het schrijven van een gedicht.

Altijd bij haar

'De tranen springen in zijn ogen als Fitwi begint te vertellen over zijn vrouw. Zijn gedachten zijn altijd bij haar, als hij gaat slapen, als hij opstaat, tijdens zijn lessen Nederlands. Zijn vrouw werd laatst geopereerd en hij kon er niet bij zijn, toen hij dat vertelde schoten we allebei vol.'

Kwestie van geluk

'Vorig jaar werden we met de hele buurt opgeroepen om naar de kerk te komen. Daar stelde onze gemeente Fitwi en Mohammed aan ons voor, de eerste twee vluchtelingen in Sint Oedenrode. Ze waren net in ons dorp komen wonen, hadden nog geen meubilair en sliepen toen op een matje in een lege kamer. We besloten als buurtbewoners met zijn allen samen te werken en spullen aan Fitwi en Mohammed te doneren. Later nodigden de mannen de hele buurt uit voor een barbecue, ze wilden meer contact met mensen. Iedereen kwam opdagen. Buurtbewoners keken verrast naar de grill waar hele vissen op lagen. Er was niet genoeg bestek, maar daar ging het niet om. Het ging erom dat ze dat deden. Ze hadden ontzettend hun best gedaan. Daarna bloeide het contact tussen Fitwi en mij, praatjes op straat werden bezoekjes thuis. We hebben ook samen Oud en Nieuw gevierd. De verhalen die Fitwi met mij deelt doen me beseffen dat het een kwestie van geluk is waar je bent geboren, en hoe dankbaar wij mogen zijn.'

Geen vertaling nodig

‘Ik gaf Fitwi mijn gedicht. Vertalen was niet nodig. Ontroerd begon hij te lezen, ook al kan hij nog nauwelijks Nederlands, hij wist waar ik het over had. Hij legde zijn hand op zijn hart. Hij is mij dankbaar, ook al kan ik hem verder niets geven. Ik voel zijn pijn en dat is genoeg voor hem.’

Fitwi: 'Marieke luistert en leeft mee'

'Na mijn studie in Eritrea, kon ik aan de slag als technisch ingenieur tot ik plots een geweer in mijn handen geduwd kreeg. Ik besloot te vluchten. Hier in Nederland voel ik me vaak eenzaam en wanhopig. Mijn hart is nog steeds bij mijn vrouw in Eritrea. Marieke luistert niet alleen naar me, ze leeft ook echt mee, dat biedt troost.'

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

  • Philippe'Ik ben blij dat ik terugkeerders kan helpen'
  • Anikó Bakonyi'Een folder uitdelen is al verboden in Hongarije'
  • Vani (47) 'Open azc dag bracht zoveel bij mij teweeg'
  • Renée (17)‘Geen vraag was te gek, ik mocht ze alles vragen'

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!