Monique ging met knutselspullen naar de noodopvanglocatie bij haar in de buurt om de kinderen wat afleiding te bezorgen

Monique (47): 'Met tassen knutselspullen ging ik naar de opvang'

Monique bracht drie dagen door in het Racketcentrum, een sporthal in Breda die diende als noodopvangcentrum voor vluchtelingen. Dat ze zo snel een band zou vormen met de kinderen daar, had ze niet verwacht.

'Thuis blijven zitten kon ik niet'

‘Toen ik in de krant las dat er bij mij in de buurt een groep vluchtelingen werd opgevangen, wilde ik meteen helpen. Thuis blijven zitten kon ik niet: ik heb de Action leeggekocht en bepakt met dozen vol stiften, gekleurde vellen papier en andere knutselspulletjes ben ik naar het Racketcentrum gefietst. Eenmaal binnen wist ik niet wat ik zag.’

Mooie knutselwerken voor aan de muur

‘Er stonden stretchers met dekentjes, maar verder was er weinig. Ik heb twee tafels tegen elkaar aangeschoven en de knutselspullen klaargelegd. Ik had verwacht dat de kinderen onmiddellijk naar me toe zouden komen, maar ze bleven verlegen zitten. Toen ik daarom zelf maar wat begon te kleuren, kwamen ze langzaam naar mij toe. Samen hebben we prachtige plakwerkjes gemaakt: tekeningen met vrolijke vlinders of rijkversierde paddestoelen. Aan het eind van de dag heb ik ze in de zaal opgehangen om de boel wat op te vrolijken. Dat vonden de kinderen prachtig.’

Blije gezichtjes

‘De vluchtelingen bleven drie dagen in de noodopvanglocatie. Ik heb er elke dag geknutseld en zorgde dat ze de laatste dag naar een overdekte speeltuin konden. Ik ben gewend dat kids zich meteen op een speelrek storten, maar deze kinderen bleven schichtig staan. Een tolk heeft moeten uitleggen dat het echt oké was om te spelen. Ze hebben een middag heerlijk gespeeld en toen we terugliepen zag ik allemaal blije gezichtjes.'

'Brok in mijn keel'

'Helaas duurde dat niet lang: terug in het opvangcentrum moesten ze met hun familie de bussen in om overgebracht te worden naar een ander centrum. Mensen moesten huilen en sommige van mijn knutselkindjes vlogen mij om mijn nek. Het greep me ontzettend aan: ik had een brok in mijn keel nog lang nadat ze weg waren. Tegen de mensen die klagen over de vluchtelingenproblematiek wil ik zeggen: ze zijn net als jij en ik, en ze hebben ons nodig.'

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!