Rachel schreef een boek over bootvluchtelingen genaamd 'Hemels land'.

Rachel (34): 'Mijn taak was: hun verhaal vertellen'

Schrijfster en filmmaker Rachel Visscher reisde in 2012 af naar Italië om een boek te schrijven. Niet zomaar een boek en niet zomaar naar Italië. 'Toen ik in 2011 tijdens de Arabische Lente al het nieuws volgde over de bootvluchtelingen die in Europa aankwamen, dacht ik: het gaat daar mis, ik moet daarheen.'

Een stem geven

'De beelden en verhalen van vluchtelingen in bootjes, verdwaald op zee, aanmerend in Italië: ik vond het tragisch en aangrijpend. Ik heb een aantal jaar in Italië gewoond en ik heb tijdens mijn studie ook veel Afrikaanse culturen bestudeerd. De combinatie van de verworven kennis en ervaringen samen met die beelden in het nieuws maakte dat ik iets wilde doen. Ik besloot een boek te schrijven om bootvluchtelingen een stem te geven, omdat zij die zelf niet hebben. Ik vertrok naar Italië om onderzoek te doen en mensen te spreken.'

Ver van huis

'Voor dit boek heb ik op verschillende plekken gewoond. Via via kwam ik bij opvangplekken van de Rooms-katholieke kerk terecht. Sommige vluchtelingen daar waren nog zo jong en hadden al zoveel meegemaakt. Na een lange reis zitten zij daar, vaak getraumatiseerd, ver van huis. Ik vroeg aan hen of ze hun verhaal met mij wilden delen. Dat wilden ze graag, er was eindelijk iemand die naar hen wilde luisteren.'

Schrijnende situaties

'De hoofdpersoon in mijn boek 'Hemels Land' is Joshua. In een van de opvangplekken ontmoette ik een jongen die zo heette. Zijn verhaal heb ik voor een deel gebruikt om de Joshua in mijn boek te creëren. Het klikte goed tussen ons: hij was positief en intelligent. Het feit dat hij bijna mijn leeftijdsgenoot was, maakte zijn situatie voor mij nog schrijnender. Ik realiseerde me nog eens extra dat we ondanks overeenkomsten zo'n ander leven hebben. Ik ben zo gezegend en hij heeft de pech om op de 'verkeerde plek' geboren zijn. Ik spreek Joshua niet meer, maar ik blijf hem herinneren als iemand die zijn schouders eronder zette. Ondanks alles.'

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

  • Sanne Vogel ‘In plaats van je opwinden, kun je ook iets doen'
  • Arjen (63)'Die zomer waren onze gedachten bij de overkant'
  • Sanne (40)'Onuitwisbare ontmoeting met vluchtelingen'
  • Bart (50)‘Een gesprekje met een onbekende, kan ogen openen'

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!