Als reisgroep voelden we ons ietwat schuldig tegenover al die vluchtelingen.

Stef: 'In één klap zaten we middenin het nieuws'

Een paar weken terug ging Stef met een groep van dertien andere Nederlanders voor een wandelweek naar Oostenrijk. Vanaf München pakten ze de trein richting Salzburg waar ze meteen geconfronteerd werden met talloze vluchtelingen op het station en in de trein. 'Zo onwezenlijk. Wij waren op vakantie. Zij waren op de vlucht.'

Vluchtelingen op elk treinstation

'Op de heenweg zagen we al op elk treinstation vluchtelingen staan. Het leek wel een oorlogszone. Veel politie, veel gevluchte mensen, tenten van vrijwilligersorganisaties. Maar vooral ook veel mensen die hielpen door bijvoorbeeld voedsel uit te delen. Het nieuws over de vluchtelingen hadden we altijd via de media gevolgd, maar nu zaten we er zelf middenin.'

'We gingen meteen in het gangpad zitten'

'Na een week in de bergen te hebben gezeten, een uur van Salzburg vandaan, kwamen we op de terugweg in een totaal andere wereld terecht. We zagen treinen vol met vluchtelingen. Ik stapte als eerste in de trein die ons naar Frankfurt zou brengen. Ik liep het gangpad in en zag dat onze stoelen bezet waren. Ik zei meteen tegen mijn medereiziger achter me: 'Laten we maar hier op de grond gaan zitten.' We gunden die mensen een stoel.'

Er ontstond contact met de vluchtelingen

'Op een gegeven moment gingen we met de groep zingen, om de spieren een beetje los te maken. Hoofd, schouder, knie en teen. Omzittenden applaudisseerden, de kinderen vonden het prachtig! Daarna ontstond er contact met de vluchtelingen. We sneden appels en koekjes in stukjes wat we uitdeelden aan de vluchtelingen. Met moeite en wat aandringen namen ze het aan, maar wel met veel dankbaarheid! Het waren mooie mensen, letterlijk en figuurlijk. Op het station in Frankfurt aangekomen, kwam er een man naar me toe met zijn hand op het hart die zei: 'Shalam' (wees veilig, red.). Ik deed hetzelfde.'

Ze wisten niet waar ze naartoe gingen

'Wat me het meest trof was de discipline van die mensen. Ze hadden al zoveel meegemaakt. Lieten de ontwikkelingen maar allemaal gebeuren, ook al hadden ze niet veel keuze. Ze zagen er ontzettend moe uit en sliepen in de gangpaden en onder stoelen. Ik kwam een Syrisch meisje van zes jaar tegen, Amal. Haar zus sprak een beetje Engels. Ze wisten niet waar ze naartoe gingen, alleen dat ze lang in de trein moesten zitten. In Frankfurt ben ik ze uit het oog verloren, dus ik heb geen idee waar ze nu zijn. Ik zie hen nog vaak voor me.'

Een druppel op een gloeiende plaat

'Als reisgroep voelden we ons een beetje schuldig tegenover al die vluchtelingen. Je laat niet zomaar alles achter. Elke dag hoor je in het nieuws alle verhalen en er zijn veel discussies gaande. Het houdt me erg bezig en ik heb echt het gevoel dat ik er wat mee moet doen. Iedereen die nu een bepaalde mening over vluchtelingen heeft, kan ik uit eigen ervaring iets meegeven. Deze gebeurtenis heb ik al aan verschillende mensen verteld. Ik heb reisorganisaties gemaild en ik heb contact gezocht met een AZC in de buurt. Binnenkort is daar een open dag, misschien dat ik daar het verhaal ook kan doen. Misschien is het een druppel op de gloeiende plaat, maar toch goed om te doen.'

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

  • Sanne Vogel ‘In plaats van je opwinden, kun je ook iets doen'
  • Arjen (63)'Die zomer waren onze gedachten bij de overkant'
  • Sanne (40)'Onuitwisbare ontmoeting met vluchtelingen'
  • Bart (50)‘Een gesprekje met een onbekende, kan ogen openen'

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!