Tanja schreef in Wachtkamer Havenstraat over haar ervaringen als vrijwilliger in een noodopvang.

Tanja (44): ‘We weten zo weinig over Eritrea’

In september 2015 kwamen veel vluchtelingen naar Nederland en de (nood)opvangcentra schoten uit de grond. Tanja zat net zonder baan en ging aan de slag in een voormalige Amsterdamse gevangenis. Anderhalf jaar later verschijnt haar boek over deze bijzondere tijd. Tanja: ‘Met ‘Wachtkamer Havenstraat’ geef ik vluchtelingen een gezicht’.

Bijzondere en intensieve tijd

‘De tijd dat ik in de noodopvang werkte, was een bijzondere en intensieve tijd. Ik leerde veel mensen kennen en sommigen van hen zijn echt vrienden geworden. Al vrij snel trok ik vooral naar de Eritreeërs toe. Ze spraken niet allemaal Engels en waren in het begin erg bescheiden. Ze klagen of vragen niet snel. Ik vind die bescheidenheid prettig, maar realiseer me ook dat je er in Nederland niet ver mee komt.’

Een ondergrondse gevangenis

‘Naarmate ik een aantal Eritreeërs beter leerde kennen, vertelden ze me ook meer over hun land, hun leven, hun vlucht. Ik ben blij dat ze dat doen, maar vind het verschrikkelijk om te horen. Eritrea wordt het Noord-Korea van Afrika genoemd, en nu begrijp ik steeds beter waarom. De dienstplicht voor onbepaalde tijd, de slavenarbeid, een gevangenis in een container of ondergronds. Als ik zulke verhalen hoor, moet ik heel diep zuchten om niet te huilen. Maar waarom lezen we er zo weinig over in de media?’

Het regime kan ik niet veranderen

‘Inmiddels hebben alle mensen die ik uit de noodopvang ken, een verblijfsvergunning en een huis. Ik help ze met praktische dingen, zoals post. Mijn hemel, wat krijg je in Nederland een hoop brieven! Hun verschrikkelijke verleden kan ik niet ongedaan maken. Het regime in Eritrea kan ik niet veranderen. Ik kan alleen proberen hun start in Nederland wat soepeler te laten verlopen. Dat doe ik dus, en ik doet het heel graag!’

  • Wil je meer lezen over ‘Wachtkamer Havenstraat’ of het boek kopen? Klik hier.

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

  • Sanne Vogel ‘In plaats van je opwinden, kun je ook iets doen'
  • Arjen (63)'Die zomer waren onze gedachten bij de overkant'
  • Sanne (40)'Onuitwisbare ontmoeting met vluchtelingen'
  • Bart (50)‘Een gesprekje met een onbekende, kan ogen openen'

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!