Abrham (27), Eritrea: 'Een bijzondere herinnering aan thuis'

Al moet je álles achterlaten, je talent en passie neem je mee. Abrham Brhane vertelt over de speciale betekenis van zijn instrument, de kirar. 'Mijn ouders waren bang dat muziek mij teveel zou afleiden van het werk.'

Samen muziek maken

'Als kind zag ik iemand op de kirar spelen. ''Dat wil ik ook", dacht ik toen. Als ik bij mensen op bezoek kwam die er eentje hadden, speelde ik er altijd even op. Uiteindelijk heb ik mijn eigen kirar gemaakt, met de remkabels van een fiets als snaren. Ik wilde oefenen, maar mijn ouders vonden dat niet goed. Ze waren bang dat muziek maken mij teveel zou afleiden van het werk op onze boerderij. In de grote steden in Eritrea heb je wel muzikanten, maar bij ons op het platteland kon je niets verdienen met muziek. Daarom legde ik de kirar bij onze buren, waar mijn vrienden en ik soms samenkwamen om muziek te maken. Daar zongen we samen en dronken we suwa, Eritrees bier.'

Herinnering aan thuis

'In Nederland vertelde ik Jelte, mijn vrijwilliger bij VluchtelingenWerk, over het instrument. Hij dacht er een te kunnen kopen op internet, maar in Nederland kun je geen kirar krijgen. Toen hebben we twee kirars gemaakt in zijn schuur. Mijn vrienden willen er nu ook een. Waarschijnlijk betekent het voor hen hetzelfde als voor mij: een bijzondere herinnering aan thuis.'

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!