Biniam werd hervestigd in Nederland: 'Ik dacht, zijn mijn zorgen straks echt voorbij?'

De Ethiopische Biniam (44) vluchtte op 19-jarige leeftijd naar buurland Kenia. In het vluchtelingenkamp waar hij terechtkwam, ging hij aan de slag als hulpverlener. Door zijn werk was hij ook daar niet meer veilig. Uiteindelijk werd hij door de Nederlandse overheid uitgenodigd om zich hier te hervestigen. ‘Hervestiging was mijn enige kans.’

‘Mijn vader was politiek actief en uitte zich tegen het regime in Ethiopië. Ik deed dat niet, maar werd toch bedreigd. Op een gegeven moment werden politieke tegenstanders opgepakt. Ook mijn vader. Toen besloot ik te vluchten.’

Een openluchtgevangenis

‘Ik kwam in het vluchtelingenkamp Kukuma terecht, een van de grootste in Kenia. Vluchtelingen mogen niet van het kamp af en er zijn weinig mogelijkheden: het is als een grote openluchtgevangenis. Het was nooit mijn bedoeling er lang te blijven. Mijn plan was terug te keren naar Ethiopië, zodra de situatie daar veranderde. Maar het regime bleef aan de macht. Ik kon niet naar huis.’

‘Ik sloot mij aan bij een lokale hulporganisatie’

‘Uiteindelijk verbleef ik er 14 jaar. Om de tijd te doden, pakte ik elke kans die ik kreeg en sloot mij aan bij een lokale hulporganisatie in het kamp. Op een dag kwam er een meisje naar ons toe. Ze werd uitgehuwelijkt, maar wilde niet trouwen met de veel oudere man die haar familie voor haar had uitgekozen. Ik zorgde dat ze kon onderduiken bij een soort blijf-van-mijn-lijfhuis. Toen haar familie daar achterkwam, zochten ze mij op. Ze vielen mij aan en staken mijn hutje in brand.’

Een dubbel gevoel

‘Nu was ik zelf degene die hulp nodig had. De UNHCR (de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties, red.) legde mijn situatie voor aan de Nederlandse overheid: zij lieten mij op uitnodiging naar Nederland komen.  Toen ik na maanden voorbereiding in het vliegtuig zat, was ik bang. Zou ik mijn familie ooit nog zien, nu ik nóg verder bij hen vandaan ging? Zouden mijn zorgen straks echt voorbij zijn?’

‘Ik hoefde niet meer te vrezen voor mijn leven’

‘De eerste periode hier was moeilijk. Ik moest wennen aan de kou, de cultuur, de taal, de administratie. Maar ik had één zorg minder: ik hoefde niet meer te vrezen voor mijn leven. Langzaam lukte het me mijn leven op te bouwen. Je blijven ontwikkelen is de sleutel: doe je dat niet, dan staat je leven stil. Ik leerde de taal en volgde een studie. Mensen helpen zit in mijn bloed, dus ik koos voor Maatschappelijk werk. Nu heb ik een vast contract bij VluchtelingenWerk als teambegeleider, en help ik vluchtelingen die in dezelfde situatie zitten als ik ooit zat.’

 

Help vluchtelingen als Biniam! Teken onze petitie!

VluchtelingenWerk zet zich samen met Ben & Jerry's in voor vluchtelingen als Dilora en haar familie. Help jij ook mee? Teken dan onze petitie!

Door hervestigingen worden de meest kwetsbare vluchtelingen, die zelfs na hun vlucht gevaarlopen, in veiligheid gebracht. Meer weten? Lees ook het verhaal van Dilora en de columns van  Armen.

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!