Buschauffeur Charles (33): 'Ik houd ervan een praatje te maken'

Er wordt veel óver vluchtelingen gesproken, maar op Wereldvluchtelingendag (20 juni) maakt VluchtelingenWerk het extra gemakkelijk om ook eens mét een vluchteling te praten. Hoe is het voor hen om in Nederland een nieuw leven op te bouwen? Grote kans dat je een bijzonder verhaal te horen krijgt, zoals dat van Charles:

‘Twee jaar lang woonde ik op een asielzoekerscentrum. Die tijd was heel zwaar. Je mag er niets doen. De vreemdelingenpolitie kwam regelmatig langs om mensen op te halen. Hoe jouw eigen toekomst eruit zou zien, dat wist je niet. Ik miste mijn familie en vrienden heel erg, maar ik kon niet terug want in Nigeria ben ik niet meer veilig. Gelukkig kreeg ik uiteindelijk een verblijfsvergunning. Direct daarna begon ik met Nederlandse les.’

Hulp van jobcoach Emma

‘In de klas hoorde ik iemand vertellen over zijn jobcoach van VluchtelingenWerk: iemand die hem hielp met het zoeken naar een baan. “Dacht moet ik ook!”, dacht ik. Snel ging ik naar VluchtelingenWerk om te vragen of ik misschien ook een jobcoach kon krijgen. Zo leerde ik Emma kennen. Zij heeft mij álles geleerd over hoe je in Nederland een baan moet zoeken. Al snel hadden we een werkplek bij een fabriek gevonden, maar vlak voordat ik zou beginnen zag ik de vacature van mijn droombaan: buschauffeur. Ik mocht op gesprek komen, en dat gesprek ging goed!’

'Ik leerde alles buslijnen uit mijn hoofd'

‘Ik startte met het opleidingstraject. De opleiding was heel moeilijk. Docenten gebruiken woorden die nog nooit eerder had gehoord. “Alsmede” en “gering”, bijvoorbeeld. Mijn docent zag dat ik gespannen was. Ze belde naar Emma: “Eet Charles wel goed?”. Op een gegeven moment waren al mijn klasgenoten al geslaagd, toch dacht ik niet aan opgeven. In mijn vrije tijd leerde ik alvast alle buslijnen in Haarlem uit mijn hoofd. In elke bus bleef ik een rondje zitten. Ik lette dan goed op de route, de weg en het verkeer.’

Naai-talent

‘Toen ik eindelijk was geslaagd, was ik zo trots. Emma ook. Tijdens een van eerste ritjes, wachtte ze mij op bij de bushalte. Ook van passagiers krijg ik leuke reacties. “Ben je pas vijf jaar in Nederland, en nu al buschauffeur? Wat knap!”, zeggen ze dan. Ook krijg ik complimentjes over mijn pak: in Nigeria had ik mijn eigen naaiatelier en hier heb ik al mijn werkkleding op maat gemaakt!’

'Als iemand aan komt rijden, wacht ik áltijd'

‘Het leukste aan mijn werk als buschauffeur vind ik dat ik mensen kan helpen en blij kan maken: ik breng hen op tijd naar de bestemming en als iemand komt aanrennen, wacht ik áltijd. Ook houd ik ervan een praatje te maken met de mensen. Daarom vind ik Bakkie Doen zo’n goed initiatief! Hopelijk komen er veel mensen een “bakkie doen!”.’

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!