Buschauffeur Charles (33): 'Charles is echt de perfecte buschauffeur!'

Iemand uit zijn taalklas vertelde Charles (32) over de jobcoaches van VluchtelingenWerk. “Dat wil ik ook!,” dacht Charles. Al snel werd hij gekoppeld aan kersverse jobcoach Emma die hem aan zijn droombaan als buschauffeur hielp. 'Soms kom je iemand tegen, waar het gewoon mee klikt.'

Droombaan

"We hebben iemand gevonden die perfect bij jou past," had de vrijwilligerscoördinator tegen Emma gezegd. 'Nou, daar had ze gelijk in,' vertelt Emma. 'Soms kom je iemand tegen waar
het gewoon mee klikt. Dat was het geval bij Charles en mij.'

De twee delen een onuitputtelijke energie en een flinke dosis positiviteit. 'Charles stond overal voor open, maar ik vroeg hem ook wat hij belangrijk vond in een baan. Dat was stabiliteit', vertelt Emma. 'Het duurde niet lang voor we een werkplek vonden bij een fabriek, maar vlak voordat de papieren rond waren zag Charles de vacature voor zijn droombaan: buschauffeur.

Verschil maken

Het ging om een functie inclusief opleidingstraject, eigenlijk bedoeld voor jongeren tot 26 jaar. De toen 30-jarige Charles viel net buiten die doelgroep. Emma: 'Dat zijn precies de momenten waar je als jobcoach van VluchtelingenWerk het verschil kunt maken. We belden samen naar Connexxion, met resultaat: Charles mocht op gesprek komen.'

Het gesprek ging goed en een intensieve opleiding volgde. Charles: 'Die tijd was heel zwaar, maar ik móest het halen. Ik had al mijn vrienden al verteld dat ik buschauffeur ging worden!' On-
danks zijn doorzettingsvermogen, zat Charles er soms flink doorheen. Emma: 'Zijn Nederlands ging dan wel vooruit, maar hij moest opeens ook vakjargon leren.' Charles: 'Daarnaast gebruikten de docenten ook woorden die ik nog nooit eerder had gehoord. "Alsmede" en "gering", bijvoorbeeld. Ik zei tegen mijn klasgenoten: "Dit gaat me niet lukken, ik stop," maar gelukkig hielden ze mij tegen.'

Hulptroepen

Ook Emma stond op die momenten klaar om Charles op te vangen. 'Tijdens zo'n dip probeerde ik zijn zelfvertrouwen weer op te krikken. Bijvoorbeeld door samen oefenexamens te maken. Dan zaten we te high fiven achter de computer: "Yes, weer een voldoende!"

Het oefenen ging goed, maar tijdens de echte examens namen de zenuwen het over. Emma: 'Zelfs Connexxion merkte zijn spanning op. Eèn keer belde zijn docent mij bezorgd op om te vragen of Charles wel genoeg at. Voor elk examen probeerde ik hem gerust te stellen. Toen dat een keer niet kon omdat ik op vakantie was schakelde ik mijn 26-jarige zoon in om Charles te helpen met de voorbereidingen.'

Buslijnen stampen

Maar Emma’s zoon was niet zijn enige hulptroep. Emma: 'Toen het Charles - vlak voor een examen - maar niet lukte de technische stof in zijn hoofd te krijgen, belden we naar Vluchtelingen-
Werk. Nog diezelfde dag sprong een taalcoach in de auto.' Op een gegeven moment waren alle klasgenoten van Charles al geslaagd, maar aan opgeven dacht hij niet. 'In mijn vrije tijd
ging ik alvast de buslijnen in Haarlem uit mijn hoofd leren. In elke bus bleef ik een rondje zitten. Ik lette dan goed op de route, de weg en het verkeer.'

Stijlvol uniform

De ritjes bleken niet voor niets, want na het derde herexamen slaagde Charles voor zijn opleiding. Inmiddels is hij al een jaar buschauffeur. Tijdens een van zijn eerste ritten, wachtte Emma hem op bij de bushalte. Emma: 'Toen hij kwam aanrijden was ik zó trots. Charles straalde en zag er prachtig uit. In Nigeria had hij een naaiatelier. Die vaardigheden kwamen toch nog van pas want hij had al zijn bedrijfskleding op maat gemaakt. Charles is echt de perfecte buschauffeur, hij maakt met iedereen een praatje.' Charles: 'En als iemand aan komt rennen, wacht ik áltijd. Zo kan ik, op mijn eigen manier, de mensen een beetje blij maken.'

Gouden jobcoach

Ondanks zijn drukke baan én zijn vrijwilligerswerk in een buurthuis maakt Charles tijd om anderen te inspireren om vanuit een uitkering aan de slag te gaan. Hij heeft al voorlichting gegeven bij VluchtelingenWerk en bij de gemeente Haarlem. Charles: 'Ik weet dat het niet leuk is om een uitkering te krijgen, en hoe het voelt om te denken dat er voor jou geen kansen zijn. Eén keer stapte er een jongen in de bus die in hetzelfde asielzoekerscentrum had gewoond als ik. Hij kon bijna niet geloven dat ik nu zijn buschauffeur was. Ik zei tegen hem wat ik ook altijd zeg tijdens de voorlichtingen: “Als ik het kan, kan jij het ook”. Ook vertel ik aan iedereen wat Emma voor mij betekent heeft. Als ze dat horen, willen ze ook meteen een jobcoach. En dan niet zomaar een jobcoach, maar míjn jobcoach.'

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!

Wil je onze nieuwsbrief ontvangen?

Volg ons via: