Eiman, Syrië (29): 'Mijn kinderen vinden de vakantie geweldig'

Middenin de Drentse bossen geniet de Syrische Eiman samen met negen alleenstaande vluchtelingouders en hun kinderen van een welverdiende week vakantie. Alle stress en zorgen zijn even heel ver weg. Eiman: 'Ik ben iedereen ontzettend dankbaar.'

Ontspanning

'Wat ben ik blij dat ik hier ben', zegt Eiman uit Syrië. Ze zit buiten in de zon en kijkt naar haar kinderen. Dana (3) in een schattig jurkje en een bijpassend strikje in het haar, hangt tegen haar moeder aan. Tweeling Lilian en Shaam (1) zitten in het gras. Haar twee jongens van 6 – ja, ook een tweeling – knutselen even verderop ritmestokken van gebruikte doppen en deksels in elkaar.

Ernstig ziek

Omdat ze niemand kende en niet wist wat ze kon verwachten, vond ze het spannend om alleen op vakantie te gaan. Ook zou haar man in eerste instantie meegaan. Omdat hij ernstig ziek is, mocht hij als uitzondering mee met deze éénouderweek. Helaas bleek het door zijn ziekte toch niet haalbaar, waarna Eiman de vakantie wilde afzeggen. Een vrijwilliger van de vakantieorganisatie haalde haar uiteindelijk over om toch mee te gaan en inmiddels geniet Eiman volop van haar vakantie.

 

Weggevaagde straten

Op de meeste dagen zorgt het vrijwillige keukenteam voor het eten in deze vakantieweek, maar vandaag is de professionele keuken het domein van de moeders en koken zij gerechten uit eigen land. Eiman maakt dolma’s: geduldig rolt ze gekruide rijst in gekookte druivenbladen tot kleine pakketjes. Ze vertelt over haar tuin in Syrië die vol stond met olijvenbomen en druivenranken. Niets is er meer van over – ook het huis is helemaal kapot gebombardeerd. 'Alles is weg. De hele straat is weg.' In 2013 vluchtte het gezin en kwam in eerste instantie terecht in een tentenkamp in Jordanië. Het waren zware jaren en na twee jaar werd haar man ernstig ziek. Omdat hij in Jordanië niet de medische zorg kon krijgen die hij nodig had, kwamen ze uiteindelijk via de VN naar Nederland. 

Nachtelijke gesprekken

Hoewel Eiman een stressvol leven leidt, zijn haar zorgen in de Drentse bossen even ver weg. Er verschijnt een lach op haar gezicht: 'De kinderen vinden het zo leuk hier. De jongens zijn de hele dag met hun vrienden aan het spelen, ik zie ze alleen tijdens het eten. En ook de kleintjes hebben het geweldig naar hun zin. Ze zijn echt verdrietig dat de week bijna voorbij is. En ik ook. Gisteren heb ik tot twee uur ‘s nachts met andere moeders zitten kletsen. Ik hoop dat we elkaar na de vakantie kunnen blijven zien. Iedereen is zo aardig. Het is ongelooflijk wat de vrijwilligers allemaal voor ons doen. Ik ben iedereen ontzettend dankbaar.'

Help mee: geef om vluchtelingkinderen

Met jouw steun kunnen vluchtelingkinderen hun zorgen vergeten en weer even gewoon kind zijn. Je draagt bij aan:

• kindervakantieweken voor ontspanning
• muzikale projecten voor plezier en zelfvertrouwen
• voorlichting en bijeenkomsten voor empowerment
 

Doe een gift >>

Afstand van de zorgen

Al bijna dertig jaar organiseert VluchtelingenWerk, samen met erkende kindervakantieorganisaties, elke zomer tientallen vakanties voor vluchtelingenkinderen en één-oudergezinnen. Angela Kuscha is landelijk projectleider van de Kindervakantieweken bij VluchtelingenWerk. 'Op vakantie komen deze kinderen even los van van hun leven in het azc of de gemeente waar ze net wonen. En dat is belangrijk, want in de jaren daarvoor veranderde hun leven vrijwel continu. Door alles wat ze hebben meegemaakt en nog moeten regelen, zijn hun ouders vaak gespannen en zorgelijk. Die stress dragen ze over op hun kinderen. Daarom is het zo belangrijk dat deze kinderen even afstand nemen van hun zorgen. Op vakantie kunnen zij eindelijk gewoon weer kind zijn.' Maar niet alleen voor de kinderen, ook voor hun alleenstaande ouders is het goed om er eens even tussenuit te zijn. Daarom biedt VluchtelingenWerk naast de kindervakantieweken ook één-oudervakantieweken aan. Dankzij alle donaties en honderden vrijwillige begeleiders konden deze zomer 695 kinderen en 115 moeders en vaders (plus één oma) op vakantie.

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!