Hosam (40): 'Ik was bang dat mijn zoontje mij was vergeten'

Anderhalf jaar leefde Hosam tussen hoop en vrees, toen zijn lang gekoesterde wens eindelijk uitkwam: zijn gezin kwam naar Nederland. Hosam vertelt over die bijzondere dag op Schiphol en de zware periode die eraan voorafging. 'Ik maakte me zorgen dat mijn zoontje me vergeten zou zijn.'

Verhaaltje voor het slapen gaan

'Ruim anderhalf jaar maande ik mezelf tot kalmte, probeerde ik zoveel mogelijk omhanden te hebben. Alles om maar niet na te hoeven denken. Zo vaak als ik kon, belde ik naar mijn gezin. Dan vertelde ik mijn zonen een verhaaltje voor het slapengaan, net zoals ik dat vroeger in Homs deed. Helaas was het vaak niet mogelijk om contact met hen te krijgen.'

Zorgen op Schiphol

'Op Schiphol waren alle medepassagiers al lang en breed naar buiten gekomen, behalve mijn gezin. Wat was er aan de hand? Maar toen gingen de deuren open en stormden mijn kinderen me tegemoet. Ik had me zorgen gemaakt dat Rayan, mijn jongste zoon van vier jaar, me vergeten zou zijn, maar dat bleek gelukkig onterecht.'

 

Ogen uitkijken

"Een blik op de toekomst", zo zou je deze foto kunnen interpreteren. Ik liet mijn gezin de gebouwen op Schiphol zien. Ik ben civiel technicus en mijn oudste zoon deelt mijn passie voor architectuur. Net als ik was hij verbaasd over zoveel vreemde, interessante gebouwen. Nu, een paar maanden later, kijken we in het mooie Rotterdam nog dagelijks onze ogen uit.'

 

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!