Karwan (38), Irak : 'Ik vond een nieuwe familie'

Al moet je álles achterlaten, je talent en passie neem je mee. Karwan brengt met zijn muziek een eerbetoon aan het Koerdische volk. 'Ik hoop dat ze weten dat we aan hen denken.'

Teken van respect

'Elk lied dat ik speel, staat voor een herinnering. De tonen brengen me terug naar de twee kinderen die ik verloor, of naar mijn familie. Ook denk ik vaak aan mijn volk. Tijdens een optreden draag ik altijd traditionele Koerdische kleding, als teken van respect voor de mensen die nog steeds gevaar lopen. Soms worden filmpjes van mijn optredens tienduizenden keren gedeeld op Facebook. Ik hoop dat de Koerden die het zien, weten dat we aan hen denken.'

Levensgevaarlijk

'Onder het regime van Saddam Hoessein was het voor de Koerdische bevolking verboden om samen te komen. Met vrienden muziek maken was daardoor levensgevaarlijk. Toch deden we het stiekem. Ik speelde dan op de duduk, of een van mijn andere traditionele blaasinstrumenten.'

Nieuwe familie

'In het asielzoekerscentrum in Nederland kwam ik in contact met Orchestre Partout, een orkest voor vluchtelingen en nieuwkomers. In Irak werd je als Koerd overal buitengesloten, nu maak ik muziek met mensen uit alle hoeken van de wereld. De taal is moeilijk voor mij, contact maken daardoor soms ook. Door mijn muziek heb ik nu toch een nieuwe familie gevonden.'

 

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!

Kom in actie voor vluchtelingen op Koningsdag 2018