Lucia vluchtte in 1994 uit Angola en is nu voor doctoraalonderzoek terug in haar geboorteland..

Lúcia, Angola: 'We wilden altijd het beste ervan maken'

Samen met haar zwangere moeder en 1-jarige zusje vluchtte Lúcia in 1994 uit het door oorlog verscheurde Angola. 'Vroeger vertelde ik aan niemand dat ik gevlucht was, want ik wilde niet dat mensen me zielig vonden.'

Van hot naar her

'De eerste vier jaar in Nederland moesten we acht keer naar verschillende asielzoekerscentra verhuizen. Door deze verhuizingen werden onze dossiers van hot naar her gesleept en raakten belangrijke documenten kwijt. Hierdoor was onze asielprocedure gecompliceerd en duurde hij heel lang. Elke keer moesten we ons verhaal opnieuw vertellen. Kort na aankomst in Nederland beviel mijn moeder vroegtijdig  van een tweeling. We waren natuurlijk blij, maar het maakte die periode nog zwaarder.'

Het beste van maken

'In de opvangcentra kreeg ik scholing waardoor ik de Nederlandse taal aardig snel oppikte. Maar elke keer wanneer ik vooruitgang boekte, verhuisden we weer. Uiteindelijk kregen we na veertien jaar een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. We waren daarna doodop, maar ook opgelucht dat we eindelijk een beetje konden ademhalen. Lange tijd hadden onze levens stil gestaan; nu konden we weer verder.'

Nieuw begin

'Na het afronden van de middelbare school en de universiteit verhuisde ik naar Londen. Ik had sterk de behoefte aan verandering en een nieuwe omgeving. Ik wilde al mijn teleurstellingen en herinneringen achterlaten en mijn horizon verbreden. Dat is aardig gelukt! Inmiddels zit ik voor mijn doctoraalonderzoek in Angola. Het is een enorme uitdaging om hier weer te zijn na 21 jaar, het land is nog steeds in crisis. Maar daarmee genoeg ervaringen om te delen in mijn blog.'

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!