Masoud uit Iran moest zien te overleven in het beruchte Grieke vluchtelingenkamp Moria

Masoud woonde in kamp Moria, Griekenland: ‘Welkom in de hel'

'Welkom in de hel', dacht de Iraanse Masoud toen hij na zijn vlucht uit Iran naar kamp Moria werd gebracht. Hij zou negen lange maanden in het beruchte kamp wonen. 'Alles in Moria is even verschrikkelijk.'

Leven in Iran

'Van jongs af aan had ik ontzettend veel problemen in Iran, maar ik dacht dat het allemaal mijn schuld was', vertelt Masoud. 'Mijn vader was militair en mijn familie streng islamitisch. In Iran is religie alles, toch kon ik er niet aan meedoen. Ze dwongen me te bidden en naar de moskee te gaan.' Daarbovenop kwam nog dat Masoud christen werd en meedeed aan protesten tegen het Iraanse regime. Hij kreeg de geheime politie achter zich aan. 'Ze vielen mij op straat aan, dreigden me te vermoorden en braken mijn neus en mijn benen.'

Welkom in Europa

Masoud besloot te vluchten naar Europa, in de hoop dat zijn vrouw en dochter later zouden kunnen komen. Na een reis per bus en in een wiebelig bootje over de ijskoude Middellandse Zee – het was winter 2018 – zette Masoud voet aan wal op Lesbos: eindelijk op Europees grondgebied. Maar op Lesbos zou hij aanlopen tegen de Turkije-deal, die erop gericht is mensen terug te sturen naar Turkije en tegen de Dublinverordening, die bepaalt dat je asiel moet vragen in het land waar je de EU binnenkomt. Masoud: 'Ze brachten me naar kamp Moria en zeiden tegen me: óf je vraagt hier asiel aan, óf je gaat meteen naar de gevangenis om te worden gedeporteerd. Ik had geen enkele keuze, dat was glashelder.'

Mensonterend

De omstandigheden in kamp Moria waren mensonterend. 'Negen maanden lang woonde ik in een container met zestien bedden voor 32 alleenstaande mannen. De eerste vier maanden sliep ik op de grond. Er was geen douche of toilet, alleen een kleine gootsteen en een elektrische kookpit. In Moria was alles verschrikkelijk.' Ondertussen maakte hij zich grote zorgen over zijn vrouw en dochter, die bij hem probeerden te komen. 'Ik had geregeld dat ze voor duizend euro konden overkomen. Om het geld bij elkaar te krijgen verkocht mijn vrouw onze bezittingen, want mijn bankrekeningen waren door de Iraanse autoriteiten bevroren.' De overtocht van Turkije naar Lesbos mislukte tot zes keer toe en intussen moesten Massouds vrouw en dochter steeds van adres wisselen. 'Ze werden allebei depressief. Mijn dochter is daar nog steeds voor onder behandeling.'

VluchtelingenWerk pleit voor directe aanpak van de mensonterende situatie van vluchtelingen op de Griekse eilanden. Met de dreiging van het coronavirus moet er extra snel gehandeld worden. Wij ondersteunen daarom de lokale partnerorganisatie Greek Council for Refugees. We vinden het belangrijk dat asielzoekers daar asiel kunnen aanvragen onder gezonde omstandigheden en daarbij onafhankelijke voorlichting en hulp krijgen. Net als in Nederland.

Help ook mee en doneer direct >>

Doorheen gesleept

Het waren de organisaties die Masoud op Lesbos er doorheen sleepten. 'MSF [in Nederland: Artsen Zonder Grenzen, red.] gaf me psychologische hulp en medicatie, waardoor ik stabieler werd in mijn hoofd. En de Greek Council for Refugees [GCR, zusterorganisatie van VluchtelingenWerk, red.] gaf mij juridische ondersteuning tijdens mijn asielprocedure. Na drie dagen had ik de uitslag binnen: ik mocht blijven!' Intussen waren Masouds vrouw en dochter ook op Lesbos aangekomen. 'Toen ik ze voor het eerst zag schrok ik: ze waren zo mager geworden.' Bij de herinnering springen de tranen Masoud in de ogen. 'De GCR hielp ons om in het familiekamp Kara Tepe onderdak te krijgen. Daar wonen we nog steeds. Het is beter dan Moria, maar goed is het niet. Achttien vierkante meter met zijn drieën, veel vocht, één lichtpeertje. Een openbare wc en douche met alleen koud water. Nu we een vergunning hebben, moeten we in Griekenland woonruimte vinden buiten het kamp. We zijn een paar keer geweigerd omdat we vluchtelingen zijn, maar we zoeken stug door.'

Broodnodige ontsnapping

Voor Masoud is de tijd in de kampen zo goed als voorbij. Maar alleen al op Lesbos zitten nog meer dan 17.000 mensen muurvast, sommigen voor langer dan een jaar. Hoe kijkt Masoud aan tegen de plannen van de Griekse overheid aan die van alle kampen gesloten detentiecentra wil maken? 'Als je het alleen moet doen met dat slechte eten en nooit kunt ontsnappen aan het gedrag van mensen, het gebrek aan hygiëne, de smokkelaars en de drugsmaffia… Ik ging elke dag naar buiten, zonder dat overleef je het niet.'


Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!

Wil je onze nieuwsbrief ontvangen?

Volg ons via: