Mina was apothekersassistent in Iran. In Nederland volgde ze een ondernemersopleiding en werd kleermaker.

Mina (53), Iran: ‘Ik geniet van het contact met mijn klanten’

'Toen ik samen met mijn man en dochtertje van vier uit Iran vluchtte, wisten we niet waar we terecht zouden komen. Het werd Nederland. Hier was alles heel nieuw voor ons. Ik was in shock. Gelukkig sprak ik een beetje Engels.'

Zo snel mogelijk aan de slag

'In Iran werkte ik als apothekersassistente. In Nederland wilde ik ook zo snel mogelijk aan de slag. Eerst werkte ik als vrijwilliger in een bejaardenhuis. Ik vond het leuk en leerzaam om met oude mensen te praten. Daarna kreeg ik een betaalde baan in een restaurant. Tegelijkertijd volgde ik de opleiding Algemene Vaardigheden Onderneming.'

Klanten helpen en bonnen schrijven

'Mijn man was in Iran kleermaker geweest en wilde in Nederland weer een zaak openen. Ik kon beter leren dus deed ik de opleiding. Toen hij in 1998 zijn kledingreparatie begon, hielp ik de klanten en schreef ik bonnen, maar onbewust keek ik ook naar wat hij deed.'

Een eigen zaak

'Toen mijn werk in het restaurant stopte, dacht ik: wat nu? Ik heb een groot netwerk, maar kon geen werk vinden. Om mij heen werden vriendinnen ook werkloos. Ruim twee jaar geleden ben ik mijn eigen zaak begonnen. Ik dacht altijd dat kleding repareren niets voor mij zou zijn, maar je kunt niet alles hebben in het leven, je moet flexibel zijn. Soms gebeuren er dingen waar je geen macht over hebt. Als je het accepteert, wordt het makkelijker. Nu vind ik kledingreparatie best leuk, maar ik geniet vooral van het contact met de klanten.'

'Ik wil mijn winkel gezellig maken'

'Mijn man en ik zijn nu eigenlijk elkaars concurrent, maar de winkels zijn wel verschillend. Ik wil het in mijn winkel gezellig maken. Soms komt er iemand even binnen om te kletsen, of ze zwaaien als ze langslopen. Iedere ochtend ga ik om 8.15 uur eerst naar de zaak van mijn man. Tot tien uur ruim ik op, poets en repareer wat kleine dingen voor hem. Dan ga ik naar mijn eigen zaak. Een rits inzetten, een rok wijder maken of innemen: ik doe de meeste dingen zelf, wat moeilijker dingen maakt mijn man af. Mijn jongste dochter komt ons in de weekenden af en toe helpen. Ze studeert Mode en Design, dus dat komt mooi uit!'

 

Vluchtelingen willen graag zo snel mogelijk aan het werk: zelfstandig worden en een 'normaal' leven opbouwen. Daar komt ontzettend veel motivatie en doorzettingsvermogen bij kijken, want een baan vinden is niet altijd makkelijk wanneer je de taal nog niet spreekt of de cultuur nog niet kent. Dit verhaal is onderdeel van reeks waarin vluchtelingen vertellen over hun werk. Over hoe ze hun plekje vonden op de Nederlandse arbeidsmarkt en wat dat voor hen betekent. Lees ook de andere verhalen! Zoek op Ahmed, Vigen, Helley, Ghulam, Mohamed en Saman.

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!