Noodkreten uit het azc: ‘Door de herinnering aan de bommen houd ik vol'

Het Nederlandse asielsysteem is volledig vastgelopen. Ruim 8.000 mensen wachten in de asielzoekerscentra (azc) tot wel anderhalf jaar op de start van hun asielprocedure. Het uitzichtloos wachten en de onzekerheid ondermijnt de gezondheid van de wachtenden. Wij trokken het land in en verzamelden hun noodkreten.

Steeds angstiger

'De eerste vijf maanden in Nederland voelde ik alleen maar opluchting', vertelt Khadija (33) uit Jemen. 'Het was gelukt: ik had mijn zoon in veiligheid gebracht! Maar inmiddels voel ik me alleen en steeds onrustiger geworden. Hoe lang duurt het wachten nog? Hoe ziet de toekomst van mijn zoon eruit? Ik weet niets. Alles hangt straks af van de beslissing van de IND. Ik kijk uit naar het moment dat onze asielprocedure eindelijk begint, maar het maakt me ook steeds angstiger.'

Gekmakende uitzichtloosheid

In het azc rijgen de wachtende dagen zich zonder perspectief aaneen. Niemand weet wanneer de asielaanvraag in behandeling wordt genomen. In de tussentijd kunnen asielzoekers zich nauwelijks nuttig maken. Die uitzichtloosheid en onzekerheid zijn op den duur gekmakend.

Overal bloed

'Het voelt hier in het azc niet veilig', vertelt de 15-jarige Ali uit Irak. 'Er wordt geschreeuwd op de gangen en één keer kwam een man zelfs onze kamer binnen. Sindsdien slapen mijn ouders niet meer. Sommige mensen worden hier gek. Ik heb gezien hoe een man zichzelf stak met een mes. Overal was bloed. Een andere man dreigde eens met zelfmoord. Ik heb gehoord dat dat soms echt gebeurt. Toch is hier wonen beter dan in ons eigen land.'

Waardeloos gevoel

Het grootste deel van de wachtenden komt uit onveilige landen als Syrië en Jemen. Het zijn juist deze "kansrijke" asielzoekers die niet aan de beurt komen en achteraan de gestokte rij staan. Hala (36) uit Jemen: 'Van onze kamer in het azc probeer ik een thuis te maken voor mijn drie kinderen. Dat ik al een jaar helemaal niets kan doen of betekenen is moeilijk. Vaak voel ik me waardeloos. Als iedereen ligt te slapen bel ik mijn man. Soms is er stroom in Jemen en krijg ik hem te pakken. Als ik vertel hoe moeilijk het is en hoe moe ik ben, zegt hij terecht: "Maar jullie zijn veilig!" Dan herinner ik met het geluid van de bommen en weet ik dat ik moet doorzetten.'

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!

Wil je onze nieuwsbrief ontvangen?

Volg ons via: