Noor (22) uit Irak en Stefan (43) uit Nederland: 'Als ik bleef zou ik sterven. Heb je dan keus?'

In Irak leefde Noor zijn grote droom, totdat hij alles zou verliezen. Gebroken vluchtte hij uit zijn land, en kwam in het Griekse vluchtelingenkamp Moria terecht. Daar verloor Noor zijn menselijkheid. 'Ik hoop dat mensen stemmen met de vluchtelingen in kamp Moria in hun gedachten. Mensen met eenzelfde hart. Mensen zoals ik.'

Alles verloren

'In kamp Moria werd ik gestript van mijn menselijkheid. Al die brakke tentjes in de wind, overspoelde toiletten, de penetrante stank. De eerste dagen in het kamp sliep ik op de grond, omdat er nog geen tent vrij was. Het regende. "Zie me hier nou liggen", dacht ik. Ik had alles in Irak, maar nu ook alles verloren. In dit helse kamp was mijn leven minder waard dan dat van een beest. Was ik echt in Europa aangekomen?'

Droom bereikt

'Als kind wist ik al dat ik politiek verslaggever wilde worden. Met een kleine camera volgde ik mijn moeder en broers door het huis. In mijn slaapkamer oefende ik voor de spiegel mijn presentaties en als ik naar het journaal keek, zoog ik alles in me op. Dáár wilde ik zijn. Jaren later kreeg ik met mijn zelfgemaakte filmpjes en vlogs succes op social media en daarna rolde ik als vanzelf in het televisievak. Ik was 18 jaar toen ik als politiek verslaggever begon bij een grote, internationale zender. Door hard te werken had ik op jonge leeftijd al mijn droom bereikt. Maar door die droom, verloor ik ook bijna mijn leven.'

Dreigende wolken

'Op de televisie maakte ik items over gevoelige, maatschappelijke onderwerpen. Over de drugsproblemen in Bagdad, bomaanvallen en over activisten en journalisten die plotseling verdwenen. Mensen waarschuwden me, vertelden dat ik gevaarlijk bezig was. Natuurlijk wist ik dat, maar dit is wat ik met heel mijn hart wilde doen. Onafhankelijke journalisten zijn nodig om het echte verhaal te vertellen, daar sta ik nog altijd achter.'

Ondraaglijke pijn

'Op een avond liep ik over straat toen er een geblindeerde auto op me af kwam. Voordat ik goed en wel realiseerde wat er gebeurde, priemde er al een geweer in mijn rug. Mannen met bivakmutsen op bonden mijn handen vast en stopten mij in de auto. Een week lang zat ik opgesloten in een kleine, donkere kamer en werd het leven uit me geslagen. Terwijl ik met mijn voeten vastgebonden aan het plafond hing, sloeg de militie iedere dag op me in met stokken, kabels en glas. Ze dienden elektriciteitsschokken toe en braken mijn hand. De pijn was ondraaglijk en ik wist zeker dat ik zou sterven.'

Geen keuze meer

'Op de laatste dag van mijn gevangenschap verloor ik steeds mijn bewustzijn. Als in een waas herinner ik me dat ik in een auto lag. Later zouden mensen me vertellen dat ik naast een snelweg was gevonden, gewikkeld in doeken. Toen ik bijkwam in het ziekenhuis zaten mijn moeders en broers huilend naast mijn bed en wist ik dat ik Irak moest verlaten. Als ik zou blijven zou ik doodgaan, dan kun je niet spreken van een keuze. En dat is waarom ik mijn verhaal vertel, zodat mensen begrijpen wat het betekent om vluchteling te zijn.'

Weggegleden last

'Na een jaar kon ik Griekenland eindelijk achter me laten, maar daarna wachtte ik in Nederland nog eens twee jaar op de start van mijn asielprocedure: jaren vol angst en nervositeit. In het azc zag ik mensen die teruggestuurd werden, wat als ik straks terug moest naar Irak? Op een dag videobelde ik met mijn ouders, toen er een mail binnenkwam van mijn advocaat. Mijn hart bonsde terwijl ik de brief vertaalde in Google Translate. Daar stond het: ik kreeg bescherming en mocht in Nederland blijven. Ik gilde, sprong op en neer in mijn kamer. Op mijn scherm zag ik mijn ouders huilen van blijdschap. Mijn ontvoering, kamp Moria, het lange wachten: op dat moment viel alles van me af. Ik was vrij.'

Moria in het hart

En nu begin ik in Nederland opnieuw. Ik ben mijn familie kwijt, mijn vrienden, mijn baan en mijn droom. Maar in mijn wezen ben ik nog altijd journalist. Over vijf jaar presenteer ik weer, en mag ik hopelijk ook stemmen. Nederlanders moeten trots zijn dat ze in een land wonen waar hun stem telt. Ik hoop maar dat mensen stemmen met de vluchtelingen in kamp Moria in hun gedachten. Mensen met eenzelfde hart. Mensen zoals ik.'

  • Lees hieronder het verhaal van Stefan: 'Wat zegt mijn partij eigenlijk over het vluchtelingenbeleid?'

Ben jij benieuwd welke partijen voor verbinding staan?

Als het over vluchtelingen gaat, worden vaak de verschillen benadrukt. Terwijl vluchtelingen mensen zijn zoals jij en ik. Benieuwd naar welke politieke partij vluchteling-vriendelijk is en welke juist niet? Wij legden dertien verkiezingsprogramma’s langs een VluchtelingenWerk-meetlat.

'In Irak had Noor alles wat hij begeerde, dat laat je echt niet zomaar achter.'

In zijn dagelijks leven ziet of spreekt Stefan (43) geen vluchtelingen. Zoals zoveel mensen, baseert hij zijn mening op basis van wat hij hoort en ziet in de media. 'Verhalen zoals die van Noor zouden meer verteld moeten worden. Pas dan realiseer je dat werkelijk niemand zomaar alles achterlaat.'

Misverstanden

'Alles wat ik over vluchtelingen weet, is "van horen zeggen". Ik ken geen vluchtelingen en heb ook nog nooit met een vluchteling gesproken. Ik vorm mijn mening op basis van wat ik lees en op de televisie zie, het kan dus niet anders dan dat ik ook misverstanden heb over vluchtelingen. Hun verhalen zouden meer verteld moeten worden, hoewel ik me ervan bewust ben dat ik me daar ook in kan verdiepen.'

Kritische blik

‘Ik stem altijd. Het is ons recht en daar moet je niet lichtzinnig mee omgaan. Ik kom uit een zelfstandig ondernemersgezin en die achtergrond speelt een rol in mijn keuze voor een politieke partij. Een stabiele economie is voor mij een belangrijk speerpunt. Dat neemt niet weg dat ik vind dat vluchtelingen bescherming verdienen. Wel moeten andere EU-landen óók hun steentje bijdragen en vind ik dat er kritisch gekeken moet worden naar wie misbruik maakt van het asielsysteem.’

Niemandsland

'In mijn vriendenkring hoor ik soms harde opmerkingen over vluchtelingen. Dan denk ik: “Hoe gegrond is jouw mening?” In het dorp hier vlakbij is een stuk niemandsland waar honderd vluchtelingen en hun gezinnen wonen. Apart gezet van alles en iedereen, wonen ze in simpele bijgebouwen zoals je die ook wel op scholen ziet. Dat raakt me, net zoals de verhalen van gevluchte artsen die hun diploma’s nauwelijks gewaardeerd zien en onderaan de maatschappelijke ladder moeten beginnen. Daar heb je dan keihard voor gewerkt.'

Onder de indruk

'Door deze campagne ben ik me gaan verdiepen in wat de partij van mijn keuze zegt over het vluchtelingenbeleid. Ook maakte ik kennis met Noor. Samen gingen we op de foto, maar helaas spraken we elkaar die dag nauwelijks. Nu lees ik zijn verhaal met een brok in mijn keel. Ik vind het ongelooflijk heftig dat hij op zo’n jonge leeftijd alles achter moest laten, alleen maar omdat hij voor zijn mening uitkwam. In Irak had Noor alles wat hij begeerde, dat laat je echt niet zomaar achter.'

 

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!

Wil je onze nieuwsbrief ontvangen?

Volg ons via: