Omar uit Syrië: ‘Als ik “hmmmm” hoor, ben ik blij’

Als Omar kookt, dan verdwijnen de afgrijselijke oorlogsherinneringen even naar de achtergrond. In Syrië was Omar inkoper bij een grote privéschool, maar in Nederland stond hij al snel in de keuken. Eerst om te ontsnappen aan het asielzoekerscentrum, nu als chefkok van zijn eigen bedrijf.

‘Zodra ik in Nederland een veilige plek had gevonden, hoopte ik dat mijn gezin ook snel zou kunnen komen. Helaas duurde het langer dan gedacht. Die tijd was verschrikkelijk. Ik mistte mijn gezin zo erg, en kon niet slapen van de zorgen. Ik verbleef toen in het tijdelijke asielzoekerscentrum (azc) in Rosmalen, een tentenkamp. Daar ontmoette ik Ester, die er werkte als vrijwilliger. Ik werd meteen door haar en haar gezin omarmt. Via Ester kwam ik in contact met Catrien, eigenaresse van een kookstudio. Catrien nodigde zo'n elke drie weken een groepje vluchtelingen en Nederlandse kennissen uit om in haar kookstudio te koken en te eten. Tijdens deze maaltijden leerde ik ook het gezin van Catrien kennen.'

'Koken gaf me rust'

‘Ik merkte dat koken mij rust gaf. Ik ging daarom regelmatig met groepjes vluchtelingen mee om in de kookstudio te koken. Maar toen hoorde ik plots dat ik naar een ander azc werd overgeplaatst, een heel stuk verder weg. “Kom dan maar bij ons wonen”, zeiden mijn families toen. Ik heb daarna acht maanden afwisselend bij de familie van Esther en Catrien gewoond. Dat was heel bijzonder.’

Smaken uit Nederland en Syrië

‘In die tijd begon ik ook te werken in de kookstudio waar we elkaar leerden over de verschillende smaken uit Nederland en Syrië. Toen eindelijk mijn vrouw en kinderen naar Nederland kwamen stond ik hen samen met mijn nieuwe families op Schiphol op te wachten. We hebben het niet makkelijk gehad. Mijn oudste zoon is in Syrië geraakt door een raket, ook in Nederland moet hij daar nog vaak voor naar het ziekenhuis.’

Een eigen bedrijf

‘Inmiddels ben ik geslaagd voor mijn inburgeringsexamen en gaan mijn vrouw en kinderen naar school. Nu is dan ook het moment om voor ons zelf te beginnen: een eigen bedrijfje in Syrische catering. We maken hapjes voor feesten en andere bijeenkomsten. Als ik zie dat iemand iets proeft, een lach op zijn gezicht krijgt, en ik hoor “hmmmmm”: dan ben ik blij.’

De aubergine

‘Mijn bedrijf heet Baba Ganoush catering. Baba Ganoush is een Syrisch gerecht, gemaakt van mijn lievelingsgroente aubergine. Het logo heb ik zelf bedacht, en staat voor mijn twee werelden. De aubergine heeft een Hollands molentje in de top, maar draagt traditionele Syrische kleding. Onderaan zie je jasmijnbloemetjes, een verwijzing naar Damascus, de hoofdstad van de Jasmijn. Als ik de heerlijke zoete jasmijnbloem ruik, ruik ik de straten van Damascus.’

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!