Pardonner Marine (22): 'Ik zit de bloei van mijn leven, maar groei niet'

Marine (22) is rechtenstudent, maar zal later nooit rechter, officier van justitie of notaris kunnen worden. Ook zomaar op vakantie gaan of stemmen zit er niet in. En het is maar de vraag of ze ooit kan trouwen met haar grote liefde. Want ondanks dat Marine voor altijd in Nederland mag blijven, komt ze niet in aanmerking voor een paspoort. Net als ruim 10.000 andere "pardonners".

Echt Nederlander?

'Ik was een baby van zes maanden toen mijn ouders om politieke redenen uit  Armenië naar Nederland vluchtten. In 2007 kwam er een einde aan onze onzekerheid: mijn ouders, broertje, zusje en ik vielen onder het generaal pardon. Ik zie mijn moeder nog voor me, huilend van blijdschap. Ook mijn vriendinnen en de juf op school waren opgelucht: "Nu ben je écht Nederlander", zeiden ze.'

Tweederangsburger

'Inmiddels besef ik dat we het allemaal mis hadden. Ik ben geen echte Nederlander, maar een tweederangsburger. Net als andere vluchtelingen mochten ook mensen die onder het generaal pardon vielen na vijf jaar de Nederlandse identiteit aanvragen. Maar voor mij bleek dat onmogelijk, omdat ik geen geldig paspoort en geboorteakte uit Armenië kon laten zien. Die documenten heb ik nooit gehad.'

Help mee!

Samen met meer dan 56.000 mensen kwamen we maandenlang in actie voor pardonners. Afgelopen juni boden we onze petitie aan de Tweede Kamer aan. Daarna werd al snel bekend dat álle 10.000 pardonners eindelijk een Nederlands paspoort krijgen. Wij kunnen alleen met steun van onze donateurs opkomen voor de belangen van asielzoekers en vluchtelingen in Nederland. Wil jij ook een financiële bijdrage leveren? Maak dan ons werk mogelijk met een gift.

Ja, ik help mee >>

'Dat mag niet, weet je nog?'

‘Hoe ouder ik word, hoe vaker ik word geconfronteerd met het feit dat ik geen "normaal" identiteitsbewijs heb. Het kunnen verkiezingsspotjes zijn, of een bekende die vraagt of ik al weet wat ik ga stemmen. Dan moet ik het weer uitleggen: "ik mag niet stemmen, weet je nog?"'

Niet vertegenwoordigd

‘Het is pijnlijk dat mijn stem niet wordt vertegenwoordigd in de Tweede Kamer, maar het is iets waar ik rekening mee kan houden. Verder is er maar weinig informatie te vinden over “leven zonder nationaliteit”. De meeste gevolgen ontdek ik pas gaandeweg. Het is alsof ik over straat loop en er opeens een paaltje omhoog springt: stop, jij mag niet verder.’

Onmogelijke droom

'Ik zoek bijvoorbeeld een stage. Laatst moet ik bij een sollicitatie mijn nationaliteit invullen. Nederlands of Armeens neerzetten kan niet, dan zou ik liegen. En wat denken ze wel niet als ik "onbekend" invul?  Een stage vinden is moeilijk, maar mijn droom – officier van justitie worden – is onmogelijk. Dat mag namelijk niet zonder Nederlandse identiteit. Als ik dat van te voren had geweten, had ik misschien een andere studiekeuze gemaakt.'

Angsten overwonnen

'Sinds ik mijn vriend heb ontmoet, spelen er andere vragen op. Mogen we wel trouwen? Kunnen we ooit een huis kopen als ik geen hypotheek mag afsluiten? En als we ooit een kindje krijgen, hoe gaan we uitleggen waarom papa alles mag en mama sommige dingen niet? Om een einde te maken aan alle zorgen, overwon ik twee jaar geleden mijn angst en reisden mijn vriend en ik naar Armenië om mijn documenten op te halen.'

Belangrijke reis

'De reis benadrukte de verschillen tussen mijn vriend, die Nederlander is, en mijn eigen situatie. Terwijl hij gewoon doorliep op Schiphol, werd ik bij alle poortjes tegengehouden en ondervraagd. Het was spannend of ik überhaupt op het vliegtuig mocht stappen. Toen we uiteindelijk in de lucht waren, was ik opgelucht. Het gevecht was bijna voorbij.'

Opzoek in Armenië

'Maar net als bij de Armeense ambassade in Nederland, werden ook in Armenië zelf alleen maar wedervragen gesteld. Wilde ik terugkeren naar Armenië? En als ik zo graag in Nederland wilde blijven, waarom was ik dan hier? Ergens begrijp ik ook wel dat ze niet zomaar een paspoort of geboorteakte kunnen uitdraaien. Bij een gemeenteloket in Nederland word je ook niet geholpen als je met een vreemde, buitenlandse verblijfsvergunning om twintig jaar oude documenten vraagt.'

Geen zorgeloze toekomst

'Teleurgesteld en verdrietig zat ik in het vliegtuig terug naar Nederland. Ik besta niet meer in Armenië en de kans is groot dat ik ook in Nederland nooit écht zal bestaan. Ik zit in de bloei van mijn leven, maar ik kan niet groeien. Mijn moeder heeft verdriet om de situatie van mijn broertje, zusje en mijzelf. De zorgeloze toekomst die ze ons heeft willen geven door te vluchten, heeft helaas toch grenzen.'

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!

Wil je onze nieuwsbrief ontvangen?

Volg ons via: