Raghed (32) uit Syrië: 'Ik ben geen vluchteling'

In Syrië zette Raghed zich jarenlang in voor Iraakse vluchtelingen, tot het onwerkelijke moment kwam dat hij zelf vluchteling werd. Raghed vertelt over zijn vlucht en het belangrijkste voorwerp dat hij meenam in zijn koffer: de Koran.

Niet zielig

'In Syrië werkte ik tien jaar voor de vluchtelingenorganisatie UNHCR. Daar heb ik me jarenlang ingezet voor de opvang van Iraakse vluchtelingen. Ik vind het nog steeds vreemd dat ik nu zelf een ‘vluchteling’ ben: ik zie mezelf niet zo. Ik ben ook niet zielig; ik probeer gewoon onder moeilijke omstandigheden het allerbeste uit het leven te halen.'

Respectvol tegemoet treden

'Het werd steeds onveiliger in Damascus, maar mijn vrouw en ik stelden mijn vlucht uit tot ze was bevallen van onze jongste zoon. Drie dagen na zijn geboorte vertrok ik uit Syrië. De Koran was het eerste dat ik mijn koffer stopte. Het is mijn belangrijkste boek en de gids voor hoe ik mijn leven moet leiden. Juist als je te maken krijgt met mensen in andere culturen, vertelt het boek hoe je ze tegemoet moet treden: met respect.'

Zijn woord

'Ik lees vaak in de Koran, er is één passage die mij speciaal aantrekt: het verhaal over de Zevenslapers van Efeze. Het gaat over een groep christenen die vervolgd werden door de Romeinen en in een grot vluchtten. Ze vielen in slaap en werden pas 309 jaar later wakker. Een van de christenen ging de stad in om voedsel te kopen, maar viel door de mand toen hij met Romeins geld betaalde. Inmiddels was het christendom niet meer illegaal, en zo wisten ze dat God zich aan Zijn woord gehouden had. Ik vind dat een mooi verhaal over hoe het geloof alles overwint.'

De juiste plek

'Een plek vinden waar mijn kinderen veilig zouden zijn, een toekomst hebben en geaccepteerd worden. Dat was het enige doel dat ik voor ogen had toen ik uit Syrië vluchtte. Ik denk dat dat gelukt is. Zolang Assad aan de macht is, kunnen wij niet terug naar Syrië. Wij zijn altijd kritisch geweest op het regime en zouden daar onveilig zijn. Natuurlijk missen we onze familie en vrienden. Maar dit is nu de beste plek voor ons om verder te gaan.'

Mobiele gids

'De Koran die ik op de foto in mijn hand heb, is een cadeautje van een vriend. En dan heb ik er ook nog eentje op mijn telefoon. Zo kan ik er altijd in lezen, ook als ik onderweg ben.'

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!