Vluchteling Rasheed richt zich met zijn vrouw op de toekomst.

Rasheed (29), Syrië: ‘Opeens alles verloren, maar we blijven positief'

Rasheed vluchtte uit Syrië en moest zijn vrouw Rabiaa (27) achterlaten. Na 2,5 jaar apart is het echtpaar onlangs herenigd.

‘Vervolgd omdat ik vluchtelingen hielp’

‘Nadat de oorlog uitbrak in Syrië heb ik mij tweeënhalf jaar ingezet als vrijwilliger voor de opvang van vluchtelingen in mijn eigen dorp. Daar was het toen nog relatief rustig. Ik verleende er eerste hulp. Mijn vrouw Rabiaa deed dit ook en zo hebben wij elkaar ontmoet. Volgens de regering hielp ik de terroristen, daarom stond ik op een zwarte lijst. Een maand na ons huwelijk moest ik vluchten en Rabiaa achterlaten.’

Een gevaarlijke reis van twee jaar

‘Twee jaar duurde de gevaarlijke reis, via de bergen van Libanon, Turkije en Griekenland. Ik wist niet wat er zou gebeuren. Gelukkig bleek Nederland mijn eindbestemming. Na tien weken wist ik dat ik mocht blijven. Op de dag dat ik mijn verblijfsvergunning kreeg, heb ik samen met mijn begeleider van VluchtelingenWerk een verzoek tot gezinshereniging ingediend. Ik wilde mijn vrouw bij me hebben.’

Foto’s via WhatsApp

‘Vanaf dat moment begon ik af te tellen. De dagen vulde ik met vrijwilligerswerk op het asielzoekerscentrum, waar ik als tolk werk. Er wonen hier 1400 mensen en iedereen heeft zijn eigen verhaal. Ik help hen die te vertellen. Met mijn vrouw hield ik contact via WhatsApp of Skype. Elkaar bellen was te gevaarlijk, de regering luistert alles af. Zij leefde in de schijnveiligheid van een grote Syrische stad en bleef naar haar werk gaan. We lieten elkaar zien wat we aan het doen waren. Fotootjes van het eten, de omgeving, de dagelijkse dingen. Zo waren we toch een beetje bij elkaar.’

Snelle procedure

‘Ik heb ontzettend geluk gehad met een relatief snelle procedure. Al na twee maanden mocht mijn vrouw overkomen. Vier uur heb ik moeten wachten voor ik haar dit mooie nieuws kon vertellen, want de elektriciteit in Syrië was uitgevallen. Ze begon te huilen aan de telefoon; blij maar ook bezorgd. Het zou ook voor haar een gevaarlijke reis worden. Alles zou ze achter moeten laten.’

Eindelijk herenigd

‘Op Schiphol werd ik na tweeënhalf jaar herenigd met mijn vrouw. Ik was dolgelukkig en opgelucht. Maar we moesten opnieuw uit elkaar. Omdat zij eerst drie dagen in Ter Apel werd opgevangen om haar eigen procedure te starten. Opnieuw was WhatsApp de enige manier om bij elkaar te zijn. Nu kan ik erom lachen, toen was het heel zwaar.’

Positief de toekomst in

‘Hier in het asielzoekerscentrum zijn we onderdeel van een gemeenschap. We doen allebei vrijwilligerswerk: ik voor het COA en VluchtelingenWerk, mijn vrouw op de peuterspeelzaal. Op die manier proberen we te integreren in de Nederlandse samenleving. Maar we zijn ook elkaar opnieuw aan het leren kennen. Als we een woning hebben gekregen, zullen we ons richten op studie en werk. In Syrië heb ik verschrikkelijke dingen meegemaakt. Als je daar te lang bij stilstaat, verlies je de moed. Ik realiseer het mij, maar laat het niet mijn toekomst beïnvloeden. We willen bijdragen aan de Nederlandse samenleving. Ik dank Allah dat ik zo positief ben ingesteld ben.'

Rasheed wilde liever niet herkenbaar op de foto. De persoon op de foto is niet Rasheed.
 

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!