Samar uit Syrië: ‘Iedere dag vertel ik mijn dochters dat ik ze mis.’

Samar (42), Syrië: ‘Iedere dag vertel ik mijn dochters dat ik ze mis’

'Het was midden in de nacht toen we wakker werden van een enorme knal. Mijn man en ik sprongen uit bed en renden naar onze dochters. "We gaan dood!" schreeuwden ze. Die nacht bleven om ons heen de raketten vallen en besloten we te vluchten.'

Gevaarlijk

'De reis zou gevaarlijk worden en een vals paspoort kost veel geld, laat staan voor een heel gezin. Daarom zou ik als eerste gaan. Ik was acht maanden zwanger. Op de avond van mijn vertrek vertelde ik mijn dochters dat ik ze snel weer zou zien. Toen de auto wegreed, kon ik het niet aan om nog één keer naar hen om te kijken. Het was verschrikkelijk.'

Praten via Skype

'Hoogzwanger kwam ik in Nederland aan en een week later beviel ik van een dochter. Ze is nu zes maanden oud en mijn man heeft onze baby nog nooit vastgehouden. Hij praat met haar via Skype. Soms, als ze huilt, laat ik haar mijn telefoon zien. Dan begint ze al te lachen.'

Geen rust

'Iedere dag vertel ik mijn dochters dat ik ze ontzettend mis. Ze vragen steeds wanneer ze naar Nederland mogen komen. Mijn contactpersoon bij VluchtelingenWerk zegt dat ik vertrouwen moet hebben, dat alles goed komt, maar ik heb geen rust; eerst moeten zij komen.'

Naschrift: Gelukkig konden we Samars gezin onlangs herenigen en kan zij weer aan een toekomst denken!

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!