Samir (52) uit Bosnië: 'Het was noodzakelijk om ons open te stellen'

Zijn vrouw was zwanger toen Samir Maglajlic in juni 1995 vanuit Bosnië naar Nederland vluchtte. Ze kwamen terecht in azc Schalkhaar, een van de nieuwe, grootschalige opvanglocaties voor vluchtelingen in die tijd. 'Medemenselijkheid kregen we van de huisarts, de sociaal medewerkers en de mensen van VluchtelingenWerk.'

Strakke gezichten

'Het was zwaar in azc Schalkaar. Er verbleven zeshonderd mensen en we sliepen met z’n achten in een kleine kamer. Zoals iedereen hadden we veel gezien en meegemaakt in de oorlog. We waren in shock en kampten met lichamelijke en psychische problemen. De behandeling die we in het azc kregen was professioneel en correct, alles volgens de regels. Maar ik herinner me de strakke gezichten van medewerkers die alleen de procedures volgden. Achteraf begrijp ik dat wel. Er moet worden uitgemaakt of je een echte vluchteling bent of om andere redenen het land wilt binnenkomen. De medemenselijkheid kregen we van de huisarts, de sociaal medewerkers en de mensen van VluchtelingenWerk die wekelijks langskwamen voor ondersteuning en advies. En ik weet nog dat de mensen in het dorp Schalkhaar ons groetten ook al kenden ze ons niet. Dat vond ik heel bijzonder.'

Zwarte bladzijde

Wat voor Samir en zijn vrouw een zwarte bladzijde in de geschiedenis was, was ook hun geluk. De tragedie Srebrenica waarbij bijna achtduizend jongens en mannen onder het oog van het Nederlandse Dutchbat werden vermoord, leidde ertoe dat alle Bosniërs in Nederland een verblijfsvergunning kregen. In november al kregen ze de sleutel van hun huis in Deventer. Ze kregen er twee kinderen en wonen er nog steeds. 'In Deventer voelden wij ons welkom. We kwamen in een goede buurt terecht en meteen al kwamen de buurvrouwen langs om te vragen of we iets nodig hadden. Dat gaf een heel fijn gevoel. Vanaf dat moment moesten we ons leven opnieuw opbouwen. We hadden niet voor Nederland gekozen, we hadden geen familie om ons heen; daarom was het des te noodzakelijker om ons open te stellen. Dat hebben we gedaan. De basis is dat je de taal leert en dat je de Nederlandse normen en waarden accepteert en respecteert. Als je dat doet, is er geen enkel probleem.'

Hechte familiebanden

'In Bosnië was ik sportdocent, hier kon ik aan de slag als uitzendkracht in de kinderopvang. Nu werk ik al heel lang als onderwijsassistent op een basisschool en als pedagogisch medewerker in de BSO. Door school en via mijn kinderen deden we contacten op met Nederlanders en andere mensen van buiten. Waar ik echt aan moest wennen, is dat familie hier zo onbelangrijk is. Jongeren gaan al snel zelfstandig wonen, mensen hebben niet veel contact met de familie. Vooral voor ouderen die zo weinig contact hebben met de kinderen, vind ik het erg. In de Balkanlanden zijn familiebanden juist heel hecht. Nederlanders zijn ook erg nuchter. Ze zijn nooit heel blij of heel verdrietig, ze tonen weinig emoties. Dat is waar ik vandaan kom anders. Wat ik positief vind, is dat hier bijna geen corruptie is. In Balkan draait alles om vriendjespolitiek. Vooral omdat we geen familie hier hebben om te helpen, is het fijn dat alles goed geregeld is in dit land.'

Getwijfeld over terugkeer

'Wij hebben er nog aan gedacht om terug te gaan naar Bosnië. Wij behoorden tot de tachtigduizend mensen die uit de hoofdstad Banja Luka zijn gevlucht, maar bijna niemand is teruggegaan. We hebben er niets meer te zoeken. Bosnië is nog steeds tot op het bot verdeeld en de Serviërs zijn in Banja Luka aan de macht. Daar zitten beslist ook goede mensen tussen, maar we zijn er niet meer vrij om ons te uiten en de mensenrechten worden er geschonden. Bovendien voel ik me ook Nederlander, hoewel ik Bosnië altijd in mijn hart zal meedragen.'

  • Over zijn ervaringen als vluchteling schreef Samir de boeken 'Nederland door de ogen van een vluchteling' en 'Balkan Blues'. Benieuwd naar de boeken? Mail Samir op: samir.maglajlic94@gmail.com

Laat je hart spreken voor vluchtelingen!

Niemand vlucht vrijwillig. Daarom willen wij samen met jou online een geluid verspreiden waarin vertrouwen luider klinkt dan wantrouwen. En waarin boosheid is vervangen door begrip. Laat ook je hart spreken voor vluchtelingen en teken ons Manifest!


Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!