Sara vluchtte alleen uit Syrië, zonder man en kinderen. De familie hoopt op gezinshereniging.

Sara: 'Het gemis is zo enorm'

'Mijn leven in Syrië was prachtig', vertelt Sara. Ze had familie en vrienden om zich heen en een goede baan als advocaat. 'De oorlog veranderde alles. Mijn stad werd een slagveld. Voortdurend zat ik met mijn gezin in onze kelder, schuilend voor de vallende bommen.'

Alleen gevlucht

'Op de dag dat ons huis werd weggevaagd en zoveel van onze buren stierven, waren wij net naar Damascus gevlucht. Tevergeefs, ook in de straten van Damascus drongen de scherven van een bom mijn lichaam binnen. Het geld voor mijn vlucht leende ik van mijn zus. Ik wilde dat mijn man bij de kinderen zou blijven. Als ik zou sterven op zee, zouden ze in deze oorlog tenminste bij een sterke man achterblijven.'

Samen naar dierentuin

'Het internet- en telefoonbereik is slecht in Syrië, soms heb ik dagen geen contact met mijn gezin. Ik heb dan het gevoel dat ik gek word. Als ik mijn man aan de telefoon spreek, kan ik alleen maar huilen. Het gemis is zo enorm. Als ik mijn zoontjes aan de telefoon spreek, houd ik me groot. Mijn jongste zoon Kareem is gek op eendjes. Ik vertel hem over de vele eendjes die ik hier in Nederland zie en dat we allemaal naar de dierentuin gaan, als we straks weer samen zijn.'

Sara is eindelijk samen met haar gezin

Sara herenigde in mei 2016 weer met haar gezin. Bekijk het ontroerende filmpje waarin ze vertelt hoe het was om gescheiden te leven van haar gezin en hoe ze na 9 maanden haar man en zoontjes weer in de armen sluit (2:47 minuten):

Sara wordt na 9 maanden herenigd met haar gezin

Hoe gaat het nu?

'We voelen ons steeds meer thuis in Nederland. Inmiddels zijn we allemaal druk bezig met het leren van de taal. Mijn man en ik gaan naar dezelfde school, maar we zitten in een andere klas. Ik vind vooral de grammatica moeilijk. Er zijn veel regels, maar soms ook helemaal niet! Dat maakt het lastig. Mijn zoons, Mohafak en Kareem, leren nu nog alleen Nederlands. Vanaf mei gaan ze naar een normale school om ook andere dingen te leren en dan zitten ze ook met Nederlandse kinderen in de klas.'

Met de fiets naar Artis

'Mohafak en Kareem praten al heel goed Nederlands. Soms denken mensen op straat dat ze gewoon Nederlandse kinderen zijn! Ik ben blij en dankbaar dat ze hier veilig zijn en weer kind kunnen zijn. Ze spelen en voetballen met vriendjes in de buurt en gaan naar muziek- en zwemles. Toen ze nog met mijn man in Syrië waren, heb ik beloofd dat we hier naar de dierentuin zouden gaan. We zijn al twee keer geweest! Een keer met onze Nederlandse vrienden naar Arnhem en een keer met de fiets naar Artis, in Amsterdam. Dat was superleuk.

Nu al gelukkig

'In Syrië was ik advocaat. Ik vond mijn baan heel leuk! Ik zou het graag willen, maar het wordt moeilijk om hier weer advocaat te worden. Alle regels zijn anders. Het lijkt me fijn om weer te gaan werken, maar ik ben nu al heel gelukkig.'

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!